Honorowi obywatele
 
Historia tytułu Honorowego Obywatel Miasta
 
Uchwała nr XV/209/12 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Miasto Świdnica - Rozdział 10
 
Uchwała Nr XL/481/02 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 24 maja 2002 r. w sprawie ustanowienia tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy.
Uchwałę tę podjęła Rada Miejska mając na uwadze potrzebę uhonorowania osób szczególnie zasłużonych dla miasta
 
1. Uchwałą nr XLIII/548/02 z dnia 9 października 2002 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytuł Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Panu Clausowi Wilhelmowi Hoffmannowi - byłemu burmistrzowi Biberach (Niemcy),
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „W latach dziewięćdziesiątych polityka władz samorządowych myślących o budowie wspólnej przyszłości ponad podziałami etnicznymi i politycznymi, przybrała m.in. formę partnerstwa miast, które jest wyrazem woli działania społeczności na szczeblu lokalnym, celem pokonania podziałów pomiędzy mieszkańcami Europy. W roku 1990 Świdnica podpisała pierwszy oficjalny układ o współpracy partnerskiej z Biberach, położonym w Niemczech, w południowej Badenii-Wirtembergii. Ze strony niemieckiej porozumienie podpisał Claus Wilhelm Hoffmann, wielki propagator procesu integracji europejskiej, który przez okres 17 lat sprawował funkcję gospodarza miasta. Jako burmistrz Biberach był inicjatorem i wielkim orędownikiem partnerskich stosunków pomiędzy Biberach i Świdnicą, oraz inspiratorem pomocy kierowanej do świdnickich organizacji
i instytucji.”
 
2. Uchwałą nr XVIII/197/04 z dnia 02 kwietnia 2004 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Księdzu Prałatowi Kazimierzowi Jandziszakowi.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Dla ks. Kazimierza Jandziszaka Świdnica stała się miejscem realizacji dzieła swego życia – budowy świątyni pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Królowej Polski na Osiedlu Młodych w Świdnicy. Dla Niego – kresowiaka i księdza katolickiego dzieło umacniania Polski w Świdnicy jest kontynuacją dzieła jego poprzedników w naszym mieście. Poświęcił dla naszej społeczności i tego dzieła 20 lat swego życia.
Ks. Kazimierz Jandziszak urodził się 9 grudnia 1937 r. w Laszkach Murowanych k/ Sambora woj. Lwowskie. W ramach przesiedleń powojennych zamieszkał wraz z rodziną w Chlebowie k/Gubina na Ziemiach Zachodnich. W 1963 r. został wyświęcony na kapłana w archidiecezji wrocławskiej i mianowany wikariuszem w Brzegu. W latach 1964- 1969 studiował na KUL socjologię religii i katolicką naukę społeczną. Po studiach pracował we Wrocławiu jako katecheta, duszpasterz akademicki i asystent na Papieskim Wydziale Teologicznym.
W 1976r. został proboszczem w Przyłęku k/ Barda. W dniu 26 lutego 1983r. przejął obowiązki proboszcza w nowej parafii NMP Królowej Polski na Osiedlu Młodych w Świdnicy i tu rozpoczął realizację dzieła budowy świątyni i organizacji od podstaw parafii. W dniu 27.03.1993r. otrzymał od papieża Jana Pawła II godność prałata .
To spotkanie ze Świdnicą okazało się dla ks. Jandziszaka jego przystankiem życiowym i jak się okazuje jego wielkim dokonaniem. Budowa tak wielkiej świątyni to dla ks. Kazimierza wiele lat trudnej i wytężonej pracy na placu budowy, to wielka umiejętność pozyskiwania parafian, władz lokalnych, darczyńców dla tego dzieła. Ks. Jandziszak nie oszczędzał swojego zdrowia i wysiłków aby to wielkie dzieło było nieustannie kontynuowane , pomimo wielu kłopotów i zubożenia społeczeństwa. Ks. Kazimierz Jandziszak to postać szczególna , wyróżniająca się cechami umiejętnej organizacji, odpowiedzialności za budowę zarówno kościoła materialnego jak i kościoła duchowego , to przykład ogromnego patriotyzmu i odpowiedzialności za Polskę.
Ks. Jandziszak jako kapelan środowisk kresowych i kombatanckich to dobry przykład obywatelskiej postawy i wspierania przez duchownego idei „pro publico bono” dla dobra naszego kraju i naszej społeczności świdnickiej”.
 
3. Uchwałą Nr XVIII/198/04 z dnia 02 kwietnia 2004 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała pośmiertnie tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy śp. Romanowi Pasykowi.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Śp. Roman Pasyk urodził się 15 lipca 1937 r. w Zamieściu k/ Limanowej w wielodzietnej rodzinie chłopskiej. Rodzice, właściciele kilkuhektarowego gospodarstwa wyżywili i wykształcili pięcioro swoich dzieci. Roman Pasyk otrzymał od rodziców tradycyjne wychowanie w duchu patriotyzmu i poszanowania dla pracy ludzkiej. Roman Pasyk kształcił się drogą terminowania i zdobywania kolejnych uprawnień do wykonywania zawodów rzemieślniczych , był klasycznym i bardzo zdolnym samoukiem. Był znany w szerokiej okolicy Limanowej jako dobry i ceniony fachowiec. Wybudował i remontował oprócz wielu obiektów mieszkalnych bardzo poważne obiekty sakralne, w tym Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Pasierbcu k/ Limanowej , kościół w Tymbarku, kościół św. Józefa w Świdnicy , kościół w Łazanach oraz w Widawie k/ Wrocławia.
Losy jego życia od 1980 r. związane zostały z naszym miastem, gdzie realizował dzieło swojego życia jako budowniczy – budowę kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Osiedlu Młodych. Od 1982 r. rozpoczął budowę świątyni i kierował nią do dnia tragicznej swojej śmierci. Budowa tego dzieła architektonicznego była największym przedsięwzięciem budowlanym Świdnicy w powojennych jej dziejach, nie tylko w dziedzinie budownictwa sakralnego.
Roman Pasyk dał się poznać jako wielki fachowiec, wymagający wobec siebie i innych ludzi pracujących na rzecz budowy kościoła. Pod skorupą szorstkości i zdecydowania krył się bardzo poczciwy i życzliwy człowiek o ogromnej uczciwości i oddaniu sprawie. Posiadał ogromny dar organizowania pracy zespołów ludzi, którzy społecznie pracowali na tym obiekcie.
W uznaniu zasług Romana Pasyka jako budowniczego, otrzymał on w 1994r. od papieża Jana Pawła II medal „ Pro Ecclesia et Pontifice”. Można rzec, że budowa tej monumentalnej świątyni jest osiągnięciem życia Romana Pasyka , który dla nas -świdniczan wykonał dzieło wielkie nawiązujące do wielkiego symbolu naszego miasta, do katedry świdnickiej św. Stanisława i Wacława. Obie te świątynie górujące nad miastem spinają symbolicznie dzieje historyczne Świdnicy, piastowską i nowożytną tradycję obecności polskiej na ziemi świdnickiej.
W tym wielkim dziele budowy i pamięci niech pozostanie imię śp. Romana Pasyka jako zasłużonego i Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy”.
 
4. Uchwałą nr XLVII/461/06 z dnia 3 lutego 2006r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Pani Dorocie Świeniewicz
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Pani Dorota Świeniewicz jest reprezentantką Polski w piłce siatkowej kobiet. Urodziła się 27 lipca 1972 w Głuszycy. Od najmłodszych lat mieszkanka Świdnicy, gdzie rozpoczęła swoją przygodę z siatkówką w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia”- bogatym w tradycje siatkarskie ośrodku treningowym. W świdnickiej „Polonii” grała do roku 1993 r. Następnie w latach 1993?1997 w Bialskim Klubie Sportowym „Stal”, a od roku 1998 do dnia dzisiejszego w klubie Despar Perugia we Włoszech.
Do największych jej sukcesów zaliczyć należy:
1)   osiągnięcia z reprezentacją Polski:
  • Mistrzostwo Europy w 2005 r. oraz tytuł najlepszej siatkarki tych mistrzostw,
  • Mistrzostwo Europy w 2003 r.
  • 6 miejsce na Mistrzostwach Europy w 1999 r.,
  • 8 miejsce na Mistrzostwach Europy w 1997 r.,
  • 9 miejsce na Mistrzostwach Europy w 1991 r. i 1995 r.,
2)  osiągnięcia z klubem Despar Perugia:
  • Wicemistrzostwo Europy w 2004 r.,
  • Puchar Zdobywców Pucharów w 2000 r.,
  • Mistrzostwo Włoch w 2003 r.,
  • Puchar Włoch w 1999 r. i 2003 r.,
  • Wielokrotnie wybierana była najlepszą zawodniczką tych spotkań.
3)  osiągnięcia z Bialskim Klubem Sportowym „Stal”:
  • Mistrzostwo Polski w 1996 r.,
  • srebro w Mistrzostwach Polski w 1994 r. i 1995 r.
4)     dodatkowe sukcesy:
  • tytuł najlepszej siatkarki roku 2005 w Europie przyznany przez Komitet Wykonawczy Europejskiej Federacji Siatkówki (CEV),
  • 4 miejsce w 71. Plebiscycie Przeglądu Sportowego i TVP 1 na 10 najlepszych Sportowców Polski 2005 roku.
Dorota Świeniewicz udowodniła wszystkim, w tym również samej sobie, że stać ją na osiąganie sukcesów. Cechuje ją ogromny hart ducha, pracowitość, odwaga i upór. Sukcesy tej zawodniczki mają ogromny wpływ na promocję naszego miasta. Jest wzorem do naśladowania dla wielu młodych ludzi, a tym samym przyczynia się do rozwoju siatkówki i sportu w naszym mieście”.
  
5. Uchwałą nr XXVIII/367/09 z dnia 26 lutego 2009 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Jego Ekscelencji księdzu Biskupowi Ignacemu Decowi.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Od pięciu lat, kiedy to ustanowiono Diecezję Świdnicką Ksiądz Biskup Ignacy Dec, profesor zwyczajny filozofii swoją duszpasterską pracą, oddaniem dla naszych wspólnych spraw sprawił, że nasza wspólnota świdnicka-diecezjalna stała się częścią wielkiej żywej wspólnoty ludu Bożego. Dewiza biskupa świdnickiego: Misericordia et veritas (Miłosierdzie
i Prawda), wielokrotnie głoszona w biskupiej katedrze jest dowodem wielkiej odwagi wiary, wiary której chcemy strzec dla przyszłych pokoleń. Ksiądz Biskup Ignacy Dec stał się nie tylko przewodnikiem Kościoła, ale również autorytetem duchowym i moralnym. Ksiądz Biskup jako pasterz Kościoła stał się inicjatorem wielu działań na stałe wpisujących się w krajobraz naszego miasta. Wyższe Seminarium Duchowne, Caritas, szkoła katolicka, utworzenie nowych parafii, to tylko niektóre przedsięwzięcia służące wspólnemu dobru.
Wszystko to sprawia, że Ksiądz Biskup Ignacy Dec jest dla świdniczan nie tylko pierwszym obywatelem naszego miasta, ale szczególnym i honorowym”.
Zgodnie z regulaminem nadawania tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały nr XL/481/02 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 24 maja 2002 r., wniosek rozpatrzył w dniu 2 lutego 2009 roku powołany uchwałą nr VI/77/07 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 30 marca 2007 r. zespół 7 radnych Rady Miejskiej w Świdnicy. Zespół pozytywnie zaopiniował kandydaturę Jego Ekscelencji księdza Biskupa Ignacego Deca Biskupa Świdnickiego do tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy.
Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy nadaje Rada Miejska.
  
6. Uchwałą nr XLVIII/576/10 z dnia 8 października 2010 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Panu Stanisławowi Kotełko.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Pan Stanisław Kotełko jest mieszkańcem Świdnicy od stycznia 1946 r. Tutaj ukończył szkołę średnią. Następnie podjął wyższe studia na Wydziale Filologii Polskiej oraz na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w I Liceum Ogólnokształcącym w Świdnicy. Przez okres 25 lat był dyrektorem Zespołu Szkół Medycznych w naszym mieście. Szkoła, którą kierował należała do przodujących tego typu placówek na terenie Polski. Absolwentami tej szkoły jest wielu zasłużonych pracowników służby zdrowia. Poza pracą zawodową wyróżniał się w działaniach Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Był wieloletnim prezesem Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Wałbrzychu oraz Zarządu Miejskiego w Świdnicy. Przez kilka lat pełnił funkcję Wiceprezesa Polskiego Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych. Jest przewodnikiem po Świdnicy i wykształcił wielu przewodników po Świdnicy i Dolnym Śląsku. W 1973 r. uczestniczył w pracach rządowej Komisji Polsko-Niemieckiej do spraw korekty podręczników historii obu krajów. Wśród młodzieży i mieszkańców Świdnicy krzewi zamiłowanie do ruchu turystycznego, propagując w ten sposób dziedzictwo przyrodnicze i kulturowe Dolnego Śląska.
Pan Stanisław Kotełko od kilkudziesięciu lat aktywnie uczestniczy w życiu kulturalnym i społecznym miasta. W 1960 r. był współzałożycielem Towarzystwa Kulturalnego Ziemi Świdnickiej- obecnie Towarzystwo Regionalne Ziemi Świdnickiej. Będąc członkiem jego Zarządu oraz wieloletnim prezesem, inicjował i współorganizował wiele działań Towarzystwa na rzecz miasta i regionu. Jest członkiem Zarządu Dolnośląskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego. Na szczególne uznanie zasługuje działalność pana Kotełki w zakresie popularyzacji dziejów Świdnicy i Ziemi Świdnickiej. Należy tu wymienić wiele publikacji, których jest autorem lub współautorem:
  • przewodnik po Świdnicy,
  • Świdnica. Zarys monografii miasta,
  • Dzieje Świdnicy w datach,
  • Teksty źródłowe do historii Świdnicy,
  • artykuły w czasopismach regionalnych (Życie Świdnicy, Wiadomości Świdnickie),
  • liczne artykuły w „Roczniku Świdnickim” i wydawnictwie „Dolny Śląsk”.
Szczególnie należy zaakcentować zasługi Pana Kotełki w wydawaniu „Rocznika Świdnickiego”, który ukazuje się nieprzerwanie od 1973r.
Dzięki jego ogromnemu zaangażowaniu i współpracy z władzami miasta wiele cennych zabytków zostało uratowanych przed zniszczeniem. Pasją jego życia jest dobro i piękno Świdnicy.
Za swoją pracę społeczną i zawodową otrzymał szereg odznaczeń, m.in.:
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,
  • Złoty Krzyż Zasługi,
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej,
  • Medal Zasłużony dla Dolnego Śląska,
  • Medal Zasłużony dla Świdnicy,
  • Złota Odznaka PTTK,
  • wielokrotne nagrody I stopnia Ministra Oświaty,
  • Nagroda Miasta Świdnicy w Dziedzinie Twórczości Artystycznej, Upowszechniania i Ochrony Kultury,
  • Odznaka Honorowa Zasłużony dla Kultury Polskiej nadana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2010)”.
Zgodnie z regulaminem nadawania tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały nr XL/481/02 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 24 maja 2002 r., wniosek rozpatrzył w dniu 6 września 2010 roku powołany uchwałą nr VI/77/07 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 30 marca 2007 r. zespół radnych Rady Miejskiej w Świdnicy. Zespół pozytywnie zaopiniował kandydaturę pana Stanisława Kotełko.
Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy nadaje Rada Miejska.
 

7. Uchwałą nr XXI/259/12 z dnia 25 października 2012 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy księdzu prałatowi Janowi Bagińskiemu.

W uzasadnieniu do uchwały czytamy m.in.: „Ksiądz Prałat Jan Bagiński jest postacią ważną dla kulturowej i społecznej tożsamości Świdnicy oraz wszystkich świdniczan wyznania katolickiego. Jego wpływ na życie publiczne obejmuje również osoby nie będące katolikami. Jest ambasadorem dobrej woli i ekumenicznego dialogu. Od 25 czerwca 1995 roku do 30 czerwca 2012 roku był proboszczem parafii pw. św. Stanisława i Wacława w Świdnicy, Kanonikiem Gremialnym Kapituły Katedralnej w Świdnicy oraz dziekanem Dekanatu Świdnica Śląska-Wschód. Patrząc na 17 lat posługi wśród świdniczan księdza Jana Bagińskiego nie trudno dostrzec, jak wielką wartość mają słowa księdza biskupa Jana Chrapka: „Żyj tak, aby ślady Twoich stóp przetrwały Ciebie”. Ślady pracy księdza Prałata dostrzegamy patrząc na chlubę Świdnicy – Katedrę Świdnicką, którą ksiądz otoczył wielką troską. Ksiądz Prałat Jan Bagiński po przejęciu parafii rozpoczął bowiem intensywne prace remontowe w Katedrze Świdnickiej. Rewaloryzacja i remont zabytkowej katedry, to wiele lat trudnej pracy organizacyjnej, pozyskiwania parafian, władz lokalnych i państwowych, darczyńców oraz niebagatelnych środków dla rozpoczęcia i kontynuacji tego dzieła. Za ratowanie zabytków Ministerstwo Kultury przyznało mu Złotą Odznakę. Działalności Prałata Jana Bagińskiego nie sposób ograniczyć tylko do służby Kościołowi. Na szczególne uznanie zasługuje wierność zasadom i odwaga w głoszeniu poglądów, patriotyzm i troska o los naszej Małej Ojczyzny oraz ofiarna służba każdemu człowiekowi. Z pokorą i głębokim zrozumieniem swego posłannictwa ksiądz Prałat zabiega o to, by wszystkie, zwłaszcza te bolesne zjawiska życia społecznego, znalazły swoje właściwe rozwiązanie. Należy uznać go za uczestnika dzieła Jana Pawła II - misji, którą była wytrwała praca na rzecz budowy ekumenicznego, ponadnarodowego porozumienia ludzi różnych narodowości i kultur.
Ksiądz Jan Bagiński jest kapłanem, który dba o uniwersalne ludzkie wartości, otacza duszpasterską troską świdniczan oraz liczne rzesze przybywających do miasta pielgrzymów. Świdnica współpracuje z miastami partnerskimi już ponad 20 lat wzbogacając życie lokalnej społeczności. Ksiądz Jan Bagiński, który z radością otwierał drzwi świątyni na międzynarodowe inicjatywy, ma w tym swój udział. Dzięki jego zaangażowaniu, udało się nawiązać trwałe przyjaźnie z Niemcami, Anglikami, Czechami, Litwinami i Ukraińcami. Katedra była miejscem wielu imprez kulturalnych: koncertowały tu zespoły, odbywały się wystawy, zbiórki ofiar na ratowanie polskich świątyń i mogił na Kresach. Świdniczanie wspólnie z delegacjami z miast partnerskich uczestniczyli w wielu nabożeństwach modląc się o pokój na świecie i jedność chrześcijan. Dzięki duszpasterskiej pracy i postawie księdza Jana Bagińskiego w ciągu 17 lat jego posługi Proboszcza, mogliśmy uczestniczyć w niezwykle ważnych dla Polaków obrzędach, patriotycznych uroczystościach i innych ważnych wydarzeniach, które miały miejsce w Katedrze Świdnickiej.
Od 2006 r. jest inicjatorem i współorganizatorem corocznych Dni Papieskich w Świdnicy.
Za swoją działalność w dziedzinie kultury, jej upowszechnianie i ochronę w 2001 r. ksiądz Jan Bagiński otrzymał nagrodę ustanowioną przez Radę Miasta. Natomiast za pracę charytatywną na rzecz dzieci otrzymał statuetkę Dziecięcej Nagrody SERCA. Bogactwem naszego miasta są jego mieszkańcy, ludzie otwarci na dobre pomysły służące lokalnej społeczności. Ksiądz Jan Bagiński jest zasłużonym mieszańcem naszego miasta, człowiekiem wielkiego serca i dla wielu z nas wzorem do naśladowania”.

8. Uchwałą nr XL/455/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Pani Teresie Słupianek.

Teresa Słupianek – członek Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej od 1965 roku, pełniąca funkcje: wiceprezesa, członka zarządu i sekretarza, komendant Hufca ZHP w Świdnicy oraz dyrektor Szkoły Podstawowej nr 10 w Świdnicy. Również wieloletnia wolontariuszka w Stowarzyszeniu Dzieci Chorych „Serce”. Inicjatorka i organizatorka konkursów dla szkół podstawowych i ponadpodstawowych popularyzujących historię, zabytki, wybitne postaci związane z kulturą i  życiem Świdnicy. W okresie kierowania przez panią Teresę Słupianek Szkoła Podstawowa nr 10 odnosiła szereg sukcesów dydaktycznych i wychowawczych. Pani Teresa Słupianek przywiązywała ogromną rolę do nauczania miłości do „Małej Ojczyzny”, pokazywała na czym powinien polegać lokalny patriotyzm. Dzięki staraniom pani Dyrektor w roku 1981 Szkoła otrzymała sztandar, a 21 listopada 1981 roku szkole został nadany medal „Zasłużony dla miasta Świdnicy”. Ogromny wysiłek pani Teresa Słupianek wkładała w pracę wychowawczą. Szczególną opieką otaczała dzieci z rodzin potrzebujących wsparcia. Potrafiła zgromadzić wokół siebie szeroki krąg życzliwych ludzi, którzy akceptowali jej aktywność, nadawali znaczenia jej działalności i jednocześnie włączali się do współpracy. Za swoją pracę i działalność społeczną była wielokrotnie honorowana i nagradzana: Złotym, Srebrnym i Brązowym Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem „Za zasługi dla ZHP”, „Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego”, „Zasłużony dla Województwa Wałbrzyskiego”, Nagrodami Ministra Oświaty I, II i III stopnia, Nagrodą Kuratora Oświaty, została także laureatką dziecięcej Nagrody „Serca” – 2002 r.

 

Zasłużeni obywatele

WYKAZ OSÓB, KTÓRYM RADA MIEJSKA W ŚWIDNICY PRZYZNAŁA TYTUŁ „ZASŁUŻONY DLA MIASTA ŚWIDNICY” na podstawie uchwały Nr XV/209/12 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Miasto Świdnica

2013

2013 rok:

1. Uchwałą nr XXIX/340/13 z dnia 6 września 2013 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Danucie Zoń tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Danuta Zoń – animatorka kultury, muzyk, pedagog – wychowawca, nauczyciel w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Świdnicy oraz Społecznego, obecnie Prywatnego Ogniska Muzycznego „Gama”. Pani Danuta Zoń jest wybitnym i szczególnie cenionym pedagogiem łączącym specjalności prowadzenia zespołów, kształcenia słuchu i rytmiki. Za swoją pracę pedagogiczną otrzymała wiele nagród dyrektorskich i kuratoryjnych, które były wyrazem uznania za uzyskiwanie I miejsca w konkursach chórów i zespołów instrumentalnych. Jako nauczyciel PSM I stopnia w Świdnicy otrzymała nagrody za przygotowanie uczniów do konkursów solfeżowych we Wrocławiu i Legnicy. Nagrody w tych konkursach w latach 1985-2002 otrzymało łącznie 11 jej uczniów. Za wybitne osiągnięcia pedagogiczne pani Danuta Zoń trzykrotnie otrzymała nagrodę Dyrektora Centrum Edukacji Artystycznej w Warszawie.

2. Uchwałą nr XXIX/341/13 z dnia 6 września 2013 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Siostrze Bernadetcie Żygadło tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Bernadetta Żygadło – dyrektor Przedszkola Publicznego Zgromadzenia PP Prezentek w Świdnicy. Siostra jest inicjatorką wielu zmian, które nastąpiły w placówce. Wysoki poziom opieki, wychowania i nauczania w dużej mierze jest efektem jej oddania powierzonej misji i determinacji w dążeniu do realizacji charyzmatów obranych przez Zgromadzenie P.P. Prezentek. Wychowanie i kształtowanie młodego pokolenia w duchu wiary katolickiej w przedszkolu jest wysoce cenione przez rodziców, którzy od wielu lat bardzo chętnie i licznie oddają swoje dzieci pod opiekę przedszkola. Dzięki uporowi siostry Bernadetty Żygadło przedszkole rozbudowało swoją bazę przedszkolną, przez co dziś jest uznawane za jedno z najnowocześniejszych placówek przedszkolnych w Świdnicy i powiecie świdnickim.

3. Uchwałą nr XXIX/339/13 z dnia 6 września 2013 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Januszowi Szalkiewiczowi tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Janusz Szalkiewicz – Radny Rady miejskiej w Świdnicy pięciu kadencji. W pierwszych demokratycznych wyborach 27 maja 1990 roku mieszkańcy Świdnicy wybrali 36 nowych gospodarzy naszego miasta na kadencję lat 1990-1994. To wtedy pierwszy raz pan Janusz Salkiewicz został głosami wyborców obdarowany zaufaniem, które niezmiennie trwa do dnia dzisiejszego, kiedy to pan Janusz Szalkiewicz pełni rolę radnego Rady Miejskiej po raz piąty. Przez te wszystkie lata dał się poznać jako człowiek otwarty, pracowity, bardzo zaangażowany w pracę na rzecz mieszkańców. Od 23 lat swej pracy społecznej znany jest ze swej determinacji i nieustępliwości w dążeniu do celu. Swą działalność skupił na sprawach ważnych, dużych i małych, które na co dzień towarzyszą naszym mieszkańcom. Z jego bogatego doświadczenia samorządowego korzystają kolejne pokolenia samorządowców widząc jego niewątpliwe zasługi dla miasta Świdnicy.

4. Uchwałą nr XXIX/338/13 z dnia 6 września 2013 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Markowi Michalakowi tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Marek Michalak – działacz społeczny, Kawaler Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu, Rzecznik Praw Dziecka, od wielu lat pracuje i działa na rzecz dzieci. Inicjator i założyciel Koła i Stowarzyszenia Przyjaciół Dzieci Chorych „SERCE”, członek-założyciel Ogólnopolskiego Forum na Rzecz Praw Dziecka, członek Rady Programowej Ogólnopolskiego Forum na Rzecz Praw Dziecka, członek Kancelarii (Zarządu) Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu, prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Rzeczników Dzieci w Krakowie, wiceprezes Towarzystwa Rekordów Niecodziennych w Rabce.

Za swoją pracę otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia, m.in.:
1994 rok- odznaczenie Orderem Uśmiechu; wyróżnienie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej Rządu RP  Leszka Millera w Ogólnopolskim Konkursie „Pamiętnik SERCA”;
1995 rok - odznaczony Złotym Gryfem z nadaniem tytułu Świdniczanin Roku 1995;
1996 rok - statuetka SKRZAT od rabczańskich dzieci dla Kawalerów Orderu Uśmiechu (nagroda zbiorowa);
1997 rok: statuetka TVP „Zwyczajni-Niezwyczajni” – nagroda Telewizji Polskiej S.A. i Commercial Union S.A.; nagroda specjalna Ministra Pracy i Polityki Socjalnej za szczególne osiągnięcia w dziedzinie pomocy społecznej;
1998 rok- Nagroda Humanitarna VICTORIA’98 – „nagroda za wielkie zasługi w pomocy dzieciom chorym, osieroconym i ubogim”; statuetka MACIUŚ’98 – nagroda Dziecięco-Młodzieżowej Rady Miejskiej Żarowa za szczególne zaangażowanie w sprawy dzieci i młodzieży gminy Żarów”; wyróżnienie Fundacji im. Stefana Batorego i Bankers Trust z Nowego Jorku dla najlepszej polskiej organizacji pozarządowej w 1997 roku za „konsekwentne i wytrwałe niesienie materialnej i duchowej pomocy najsłabszym, roztaczanie opieki nad dziećmi chorymi, kalekimi i zagrożonymi patologiami, skuteczną obronę praw dziecka oraz za to, że uczy dzieci samorządności i miłości do innych ludzi”;
1999 rok - wyróżnienie indywidualne dla lidera organizacji obywatelskiej w konkursie Pro Publico Bono za Inicjatywę Obywatelską Dziesięciolecia 1989-99 „w uznaniu wybitnej osobowości, otwartej na potrzeby najsłabszych, za umiejętność uwrażliwiania i przyciągania innych ku dobru”;
2000 rok-Nagroda Humanitarna VICTORIA 2000 – statuetka za „ratowanie życia i zdrowia dzieci oraz pomoc humanitarną” za całokształt pracy charytatywnej na rzecz dzieci; nagroda Niezależnej Fundacji Popierania Kultury Polskiej POLCUT FOUNDATION w Australii za pracę w Stowarzyszeniu Przyjaciół Dzieci Chorych „SERCE” w Świdnicy; nagrodzony Statuetką MACIUŚ 2000 - najważniejszym wyróżnieniem dzieci i młodzieży Żarowa za „stała pracę na rzecz najmłodszych i wyjątkową troskę o uczynienie dzieciństwa najpiękniejszym okresem w życiu”;
2001 rok-udekorowany Międzynarodowym Medalem „Zasłużony Działacz Humanitarny”; nagrodzony najwyższym odznaczeniem Rady Miejskiej Żarowa – „Złoty Dąb”;
2007 rok-złoty medal „Serce za serce”; medal „Kryształowe serce” Kliniki Hematologii Dziecięcej we Wrocławiu.

5. Uchwałą nr XXIX/337/13 z dnia 6 września 2013 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Bogusławie Barbarze Dębskiej tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Bogusława Barbara Dębska – z wyboru świdniczanka, z zawodu mistrz fryzjerski, z zamiłowania podróżniczka, a z potrzeby serca przyjaciel ludzi-życzliwa ludziom i wspierająca w potrzebie. Od zawsze pełna energii, pracowita, odpowiedzialna, towarzyska a jednocześnie skromna. W 1976 roku pani Barbara zostaje właścicielką zakładu fryzjerskiego przy ul. Kotlarskiej. Z dużą troską dba o swój zakład, o personel i poziom usług. Odwiedza wiele pokazów „Mistrzów Grzebienia”, zaprasza specjalistów do swojego zakładu, wciąż uczy się od najlepszych aby podnieść poziom usług fryzjerskich we własnym zakładzie. Jest członkiem Cechu Rzemiosł Różnych i Małej Przedsiębiorczości, a od 22 lat pracuje aktywnie w jego zarządzie. Uczestniczy w pracach Komisji na egzaminach czeladniczych i mistrzowskich. Sumiennie i odpowiedzialnie wykonuje swoje obowiązki zawodowe również jako nauczyciel zawodu.  Jej wrażliwość społeczna jest źródłem czynienia dobra na rzecz innych ludzi. Przez 10 lat prowadziła świąteczne dwa razy w roku, bezpłatne strzyżenie rencistów i emerytów. Przez wszystkie lata prowadzenia zakładu, gości on nieodpłatnie stałych klientów – wychowanków Domu Dziecka w Bystrzycy Górnej. Znajduje również czas na pracę ławnika. Przez trzy kadencje była ławnikiem Sądu Rejonowego, obecnie jest drugą kadencję ławnikiem Sądu Okręgowego. Pasja działania społecznego zaprowadziła panią Barbarę Dębską w 2006 roku do grupy założycielskiej Świdnickiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, w którym wciąż działa bardzo aktywnie. Wyrazem uznania dla pracy i postawy społecznej pani Barbary Dębskiej są przyznawane jej wyróżnienia:

- Brązowa, Srebrna i Złota Odznaka Związku Rzemiosła Polskiego,
- Srebrny (1994 r.), Złoty (1998 r.) i Platynowy Medal im. Jana Kilińskiego w 2012 roku,
- Srebrny Krzyż Zasługi (1999 r.),
- Tytuł Nestora Biznesu Lokalnego przyznany przez Prezydenta Świdnicy w 2012 r.

2014

2014 rok:

1. Uchwałą nr XL/463/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Marii Skiślewicz tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Maria Skiślewicz – instruktor, choreograf, kierownik amatorskich zespołów artystycznych Krąg, Mały Boleścin, Ludowo-Estradowy Zespół Mokrzeszów i Mały Mokrzeszów. Związana z amatorskim ruchem artystycznym w powiecie świdnickim. Od 55 lat zaangażowana w upowszechnianie kultury oraz kultywowanie polskich tradycji. Od blisko 40 lat prowadzi Zespół Tańca Narodowego i Estradowego „Krąg”. Wraz z członkami zespołu rozsławiała nasze miasto w: Czechach, Wenezueli, Francji, Anglii, Irlandii, Niemczech, Bułgarii, Ukrainie, Rosji, Portugalii, Włoszech, Meksyku i na Węgrzech. Grupa jest wielokrotnym laureatem festiwali krajowych i zagranicznych. Pani Maria jest także instruktorem tańca w zespołach, które zrzeszają ludzi w każdym wieku, jak dziecięcy zespół „Mała Świdnica” oraz grupa współtworzona przez seniorów „Mokrzeszów” oraz Balerinki. W 2011 roku została uhonorowana tytułem Honorowego Obywatela Gminy Świdnica. Swoją pasję do tańca przekazuje kolejnym pokoleniom świdniczan. Sama o swoich podopiecznych, ale także ogólnie o młodzieży mówi z czułością. Na zadane w wywiadzie pytanie czy młodzi ludzie są gorsi niż kiedyś, odpowiedziała: „Młodzież potrafi być wspaniała, mądra i dobra. Wszystko zależy od dorosłych, od tego jak wychowujemy i jaki wzorze życia proponujemy. Czy potrafimy wskazać młodzieży jakąś pasję, rozbudzić zainteresowania, zaproponować inną alternatywę niż wychowanie przez ulicę czy pub. Ja staram się to właśnie robić – zarazić pasją, której sama uległam”. Od lat pani Maria jest dla wielu wzorcem do naśladowania, dla nas – świdniczan. Swoją pracą pokazuje, że polska tradycja jest jedną z nadrzędnych wartości, które warte są przekazania innym. Pomimo wielu lat i sił oddanych na ten cel pani Maria z uśmiechem i niezwykłą pogodą ducha, poprzez taniec wprowadza kolejne pokolenie tancerzy i młodych mieszkańców naszego miasta w tajniki polskiej historii i tradycji.

2. Uchwałą nr XL/465/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Sobiesławowi Nowotnemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Sobiesław Nowotny – historyk, humanista, śląskoznawca, badacz dziejów Świdnicy. Od 20 lat działa na rzecz upowszechniania historii naszego miasta oraz całego regionu. Jest członkiem dwóch niemieckich towarzystw naukowych, zajmujących się popularyzacją wiedzy o dziejach Śląska: Towarzystwa Historii Kościoła na Śląsku i Śląskiego Towarzystwa Historycznego. Działalność pana Sobiesława Nowotnego wielokrotnie została dostrzeżona i uhonorowana. Jest laureatem nagrody kulturalnej Prezydenta Miasta Świdnicy. Był trzykrotnym stypendystą w dziedzinie kultury. Znany jest jako autor licznych publikacji, zarówno o charakterze naukowym, w tym edycji źródeł, lecz przede wszystkim artykułów popularno-naukowych, drukowanych w gazetach lokalnych wielu miasta Dolnego Śląska. Dorobek pana Sobiesława Nowotnego obejmuje ponad 1000 opracowań. Oprócz działalności publicystycznej i naukowej dał się poznać jako osoba zaangażowana w ratowanie dorobku kulturowego naszego miasta. Od wielu lat zajmuje się uwrażliwianiem społeczeństwa miasta Świdnicy na rzecz ochrony i ratowania zabytków, w tym w szczególności katedry świdnickiej i Kościoła Pokoju. Jego prace służą i zapewne służyć będą podnoszeniu poziomu edukacji o dziejach naszego miasta. Służą także szeroko pojmowanej promocji Świdnicy. Do takich w pierwszym rzędzie należą m.in.: „Przewodnik po mieście Świdnicy”, „Historia Kościoła Pokoju”, „Przewodnik po świdnickiej katedrze”. Inne pogłębiają wiedzę o regionie. Do takich należą m.in. monografia „Kościoły gminy Świdnica”, artykuły w Roczniku Dzierżoniowskim, w Gościu Niedzielnym, w Spotkaniach z Zabytkami, w Odkrywcy i wiele innych. Ważnym elementem działalności Sobiesława Nowotnego są jego prelekcje i wykłady historyczne wygłaszane w szkołach, kościołach i muzeach Dolnego Śląska. Jego zdolności językowe, w tym doskonała znajomość języka niemieckiego, wielokrotnie przyczyniała się do budowania mostów między Niemcami a Polakami, szczególnie na płaszczyźnie lokalnej i regionalnej, lecz również wyznaniowej. Najlepszym tego przykładem w ostatnim czasie może być wspólna polsko-niemiecka inicjatywa wystawy o słynnym Śląsku poliglocie Emilu Krebsie, którą otwarto w 2013 roku w Świdnicy, której patronat objęło m.in. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Niemiec. Pan Sobiesław Nowotny jest cenionym specjalistą w odczytywaniu rękopisów z dawnych epok. O poziomie jego zdolności w tej dziedzinie może świadczyć fakt, iż obecnie zaangażowany został do odczytu rękopisów dawnych inwentarzy poklasztornych na Śląsku, na rzecz Polskiego Towarzystwa Historycznego.

3. Uchwałą nr XL/462/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Janowi Górskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Jan Górski – muzyk, instruktor muzyki, nauczyciel, wychowawca młodzieży, założyciel zespołów muzycznych i chórów, kompozytor, społecznik, radny Rady Miejskiej w Świdnicy, dyrektor. W swoim bogatym życiorysie pełnił wielorakie funkcje, był aktywnie działającym członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego, przez wiele lat piastując funkcję Prezesa Zarządu, wieloletni członek zarządu Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, członek Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, PCK i LOP, członek zarządu Świdnickiego Towarzystwa Muzycznego. Od 2005 roku członek Rady Muzeum Dawnego Kupiectwa w Świdnicy. Wieloletni radny Rady Miejskiej i członek Zarządu Miasta Świdnicy. Aktywnie działał przy tworzeniu Szkoły Podstawowej nr 1 na Zawiszowie, a później kompleksu obiektów sportowych, rozbudowie infrastruktury miejskiej, czy kapitalnych remontach budynków, które do dziś jako obiekty edukacyjne, kulturalne i obiekty użyteczności publicznej służą świdniczanom. Piastował funkcję dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury dbającego o wszechstronny rozwój placówki i współpracę międzynarodową. W 1986 roku powołany na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 4, której budową i rozwojem kierował przez wiele lat. Jako artysta zdobywał wielokrotnie nagrody i występował dla telewizji, kierując zespołami wokalnymi i instrumentalnymi, w tym młodzieżowymi, takimi jak: zespół wokalny i instrumentalny przy Technikum Budowlanym, zespół instrumentalny przy MDK, 70-osobowa orkiestra dziecięca, która pod kierownictwem pana Jana Górskiego wielokrotnie zdobywała laury na szczeblu lokalnym i wojewódzkim. Ma również współudział w sukcesach znanego zespołu Balerinki, dla którego też skomponował wiele utworów. Jest współtwórcą Chóru Miejskiego, którego dyrygentem był równie utalentowany syn – Krzysztof Górski.Pan Jan Górski jest kompozytorem wielu utworów, jak choćby hymny szkół, a jako kompozytor-pedagog wykształcił uczniów, którzy z powodzeniem kształcili się dalej na wyższych uczelniach. Jest wreszcie fundatorem Ogniska Muzycznego GAMA, które z powodzeniem od ponad dwudziestu lat kształci dzieci, młodzież i dorosłych. Za swoje zasługi odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Zasłużonego Działacza Kultury, Złotą Odznaką ZNP. Z tej mozaiki obrazów wyłania się wielobarwny obraz postaci nietuzinkowej, zgoła renesansowej – człowieka skromnego, z którego pracy korzystać będą pokolenia.

4. Uchwałą nr XL/459/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Andrzejowi Andrzejewskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Andrzej Andrzejewski – ze Świdnicą związany od 1962 roku, którą zauroczył się od pierwszych dni pobytu i gdzie brał aktywny udział w tworzeniu kulturalnego obrazu. Pan Andrzej Andrzejewski jest twórcą projektów graficznych wielu wydawnictw regionalnych. Współorganizował Towarzystwo Regionalne Ziemi Świdnickiej. Brał czynny udział w pracach Komitetu Redakcyjnego „Rocznika Świdnickiego”, na potrzeby którego wykonywał projekt okładek, rysunki, exlibrisy i winiety. W przeszłości jego dziełem była aranżacja wielu wystaw na terenie miasta. Jest autorem wielu projektów, m.in.: pomnika Tysiąclecia Państwa Polskiego, odsłoniętego w 1966 roku na Placu Tysiąclecia, herbu miasta, medalu okolicznościowego z okazji 750.lecia lokacji Świdnicy, medalu „Zasłużony dla Miasta Świdnicy”. Jako twórca maluje długo, mało, bez stylu. Mówi, że sam siebie nie lubi powtarzać. Utożsamia się z wypowiedzią Pabla Picassa „Prawdopodobnie jestem malarzem bez stylu. Często styl jest czymś, co skazuje artystę na ten sam sposób patrzenia, tę samą technikę, te same sformułowania rok po roku, niekiedy przez całe życie. Rozpoznaje się go natychmiast, lecz jest to wciąż ten sam garnitur lub ten sam krój garnituru”. Prace pana Andrzeja Andrzejewskiego znajdują się w muzeach w kraju i za granicą oraz wielu kolekcjach prywatnych na całym świecie.

Wystawy:
1963 – wystawa zbiorowa obrazów – Dom Kultury ZWAP w Świdnicy,
1966 – wystawa zbiorowa – malarstwo,
1973 – wystawa zbiorowa „Exlibrisy świdnickie” – Muzeum Dawnego Kupiectwa w Świdnicy,
2001 – wystawa indywidualna „Twórczość Andrzeja Andrzejewskiego” – Muzeum Dawnego Kupiectwa w Świdnicy,
2012 – wystawa „Retrospektywa” – Muzeum Dawnego Kupiectwa w Świdnicy (wystawa wspólna z synem Andrzejem Bogumiłem Andrzejewskim),

Za całokształt pracy, twórczość i zaangażowanie dla miasta otrzymał:
- w 1966 roku – „Nagrodę Miasta Świdnicy”,
- w 1967 roku – tytuł „Zasłużony Działacz Kultury” nadany przez Ministra Kultury i Sztuki,
- w 2004 roku –nagrodę Prezydenta Miasta Świdnicy w dziedzinie kultury.

5. Uchwałą nr XL/461/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Janinie Kocembie-Koehler tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Janina Kocemba-Koehler – należy do grona osób, które pozostawiają trwały ślad w dziejach świdnickiej oświaty i kultury. Jest jednym z pierwszych powojennych osadników polskich. W 1945 roku wraz z rodzicami przybyła do Lutomi. Naukę pobierała w Liceum Pedagogicznym w Świdnicy, gdzie po ukończeniu szkoły podjęła pracę. Naukę kontynuowała na Uniwersytecie Warszawskim uzyskując tytuł magistra, a później tytuł doktora nauk humanistycznych. W latach siedemdziesiątych była posłem VI i VII kadencji Sejmu. Pracowała w Komisji Oświaty i Wychowania oraz w Komisji Prac Ustawodawczych. Zajmowała się problematyką reformy oświaty, w tym wychowania przedszkolnego w zintegrowanym procesie kształcenia. W latach 1960-1985 pełniła funkcję zastępcy dyrektora w Liceum Pedagogicznym, następnie w Studium Wychowania Przedszkolnego i Studium Nauczycielskim. Jako długoletnia nauczycielka języka polskiego i opiekunka samorządu szkolnego kładła nacisk na przygotowanie młodzieży do odbioru kultury i twórczego w niej udziału opracowując wraz z samorządem plan tzw. minimum kulturalnego, obejmującego spektakle teatralne, film, koncerty, operę, wycieczki krajoznawcze, kontakty ze Świdnickim Ośrodkiem Kultury, udział w imprezach ogólnomiejskich. Uczestnictwo w tego rodzaju projekcie miało ogromne znaczenie w kształtowaniu osobowości przyszłych nauczycieli. Pani Janina Kocemba-Koehler jest od 53 lat członkiem Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej, 33 lata pracuje w zespole redakcyjnym „Rocznika Świdnickiego”, w ostatnim okresie w zespole redakcyjnym publikacji pt. Moje dwie „małe ojczyzny” – wspomnienia świdniczan… wydanej przez TRZŚ w 2013 roku.
Za pracę pedagogiczną i społeczną otrzymała szereg odznaczeń i wyróżnień, m.in.: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złota Odznaka ZNP, wyróżnienie nadane przez Ministra Kultury „Zasłużony Działacz Kultury” (1975), medal „Zasłużony dla miasta Świdnicy” (1978 r.)
Jako zasłużony pedagog i aktywna działaczka społeczna dr Janina Kocemba-Koehler cieszy się uznaniem i szacunkiem swoich licznych wychowanków i lokalnego społeczeństwa.

6. Uchwałą nr XL/460/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Lucynie Malinowskiej tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Lucyna Malinowska – przybyła do Świdnicy w roku 1953. Pracę nauczycielską rozpoczęła w Szkole Podstawowej nr 3 w Świdnicy, następnie pełniła funkcję zastępcy dyrektora w Szkole Podstawowej nr 6. Od roku 1971 była dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 1. Znana jest ze wzorowego kierowania szkołą. Uczniowie tej szkoły zdobywali nagrody przedmiotowe. Zespół artystyczny, którego była inicjatorką, był znany zarówno w Świdnicy jak i w regionie. Z inicjatywy pani Lucyny Malinowskiej Szkoła Podstawowa nr 1 otrzymała imię Tadeusza Kościuszki.
W społeczeństwie świdnickim dała się poznać jako zaangażowana działaczka na rzecz dzieci, wykazywała wiele troski o swoich podopiecznych. To ona była założycielem świdnickiego oddziału Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Dzięki jej staraniom powstała w Świdnicy świetlica środowiskowa „Gniazdko”, gdzie dzieci, zwłaszcza z rodzin dysfunkcyjnych, miały zapewnioną opiekę. Pani Lucyna była też inicjatorem powstania kół TPD przy wielu szkołach podstawowych. Wiele czasu poświęciła na współpracę ze Związkiem Harcerstwa Polskiego, prowadziła drużynę harcerską i wiele obozów.
Od roku 1991 jest aktywnym członkiem Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej, od roku 2004 pełni funkcję przewodniczącej Komicji Rewizyjnej.
Pani Lucyna Malinowska jest bardzo aktywnym mieszkańcem Śródmieścia Świdnicy. Podejmuje wiele działań, aby zmobilizować wspólnotę mieszkańców do dbałości o ład i porządek terenu. Szczególną uwagę poświęca Zaułkowi Świętokrzyskiemu, jego uporządkowaniu. W tym celu mobilizuje mieszkańców do aktywności na rzecz większego ładu i estetyki tego terenu.

7. Uchwałą nr XL/464/14 z dnia 6 czerwca 2014 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Mirosławowi Sośnickiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Mirosław Sośnicki – to człowiek, który umiłował wolność. Jest to widoczne zarówno w jego życiu jak i w jego twórczości.
W czasach „Solidarności” pan Mirosław Sośnicki wspólnie z innymi tworzy wolny (bez ingerencji cenzury) tygodnik pt. „Niezależne Słowo”, który wydawany był na terenie dawnego województwa wałbrzyskiego. Wraz z rozpoczęciem stanu wojennego pan Mirosław Sośnicki zostaje internowany. Jest przetrzymywany w więzieniu w Strzebielinku i w więzieniu w Kamiennej Górze. Po wyjściu z więzienia aktywnie włącza się w nurt życia opozycyjnego. Jest redaktorem podziemnej prasy wychodzącej w Świdnicy i regionie. Współpracuje także z pismami podziemnymi wychodzącymi w Polsce, m.in. z „Tygodnikiem Wojennym” w Warszawie.
Lata osiemdziesiąte to szereg dokonań artystycznych. Wtedy powstała sztuka „Umieralnia nr 8” (wydana w podziemiu). Powstaje także powieść pt. „Podejrzany, porucznik, śmierć”, która uzyskała w „Czytelniku” znakomite recenzje wewnętrzne i z różnych względów nie została wydana. Kolejne lata to sztuki teatralne, w tym wyróżniona w konkursie Ateneum sztuka „Foks”. Powstają także scenariusze filmowe „Sunia” i „Siostrzyczki”.
Koniec lat osiemdziesiątych to jawne już i aktywne działania polityczne. Pan Mirosław Sośnicki staje na czele Komitetu Wyborczego „Solidarności” w województwie wałbrzyskim. Później, za własne pieniądze wydaje solidarnościowy tygodnik „Niezależne Słowo”, następnie „Kurier Wałbrzyski”. W roku 1991 zostaje wybrany posłem na sejm RP (z ramienia KLD).
W latach dziewięćdziesiątych pan Mirosław Sośnicki zajmuje się organizowaniem festiwali szachowych. W Polanicy Zdroju i w Świdnicy odbywają się jedne z najsilniejszych na świecie i w Europie festiwale szachowe. W Świdnicy powstaje klub szachowy „Gambit”, który bardzo szybko awansuje do II ligi. W 2000 roku pan Mirosław Sośnicki przeżywa dramat. W niewyjaśnionych okolicznościach ginie jego syn Michał (jeden ze zdolniejszych polskich szachistów). Śmierć syna spowodowała przewartościowanie życia. Pan Sośnicki wycofuje się z szeregu prowadzonych do tej pory przedsięwzięć. Po latach przerwy wraca do pisania.
W 2004 roku pojawia się jego powieść pt. „Wzgórze Pana Boga”. Powieść uzyskała doskonałe recenzje. Patronat nad powieścią objęły ogólnopolskie czasopisma i portale internetowe. Rok później pojawia się kolejna powieść pt. „Astrachowka”. Krytycy nie szczędzą pochwał, porównują prozę pana Sośnickiego do prozy Władimira Nabokova. Akcja powieści dzieje się w stanie wojennym, a jednym z bohaterów powieści jest Miasto Świdnica.
W następnych latach powstają kolejne powieści: „Miłość tylko miłość” i Modziburki dwa”. „Wzgórze Pana Boga” została wydana we Włoszech. Jest szansa, że kolejne powieści ukażą się w Niemczech i Francji.

2015

2015 rok:

1. Uchwałą nr XIV/138/15 z dnia 4 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Piotrowi Pamule tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Piotr Pamuła - jest wyjątkową postacią świdnickiego harcerstwa. Ostatnie 25 lat pod przewodnictwem druha Pamuły, to okres największego rozkwitu hufca Świdnica. Wielokrotnie był komendantem zlotów i rajdów zarówno ogólnopolskich, jak i na szczeblu wojewódzkim, za każdym razem godnie reprezentując nasze miasto. Do najważniejszych funkcji jakie pełnił Piotr Pamuła należą: komendant reprezentacji Chorągwi Dolnośląskiej na Światowym Zlocie Harcerstwa Polskiego, przez piętnaście lat komendant Ogólnopolskiego Rajdu „Granica". Kilkakrotnie był komendantem Zlotu Chorągwi, a trzykrotnie zlot taki organizował wraz z hufcem Świdnica. Ostatni Zlot Chorągwi Dolnośląskiej odbył się w Świdnicy w 2014 roku, uczestniczyło w nim blisko 2000 harcerzy. Uwielbia wielkie wyzwania i potrafi mobilizować do ich realizacji innych. Dzięki swojej osobowości i kulturze osobistej ma doskonały kontakt zarówno z harcerzami jak i instruktorami. Nie rozkazuje.
Nie żąda. Nie poucza. Myśli o innych, nigdy o sobie. Doskonały przywódca i jak mówią o nim współpracownicy „siła spokoju".
Wielki nacisk kładzie na wychowanie patriotyczne w harcerstwie. Jest pomysłodawcą i inicjatorem akcji „W każdym domu polska flaga", promującej barwy narodowe i wywieszanie flag podczas świąt państwowych. W 2013 roku zainicjował i po raz pierwszy zorganizował miejskie obchody Święta Flagi - 2 maja. Corocznie organizuje powiatowy konkurs dla gimnazjalistów poświecony bohaterom książki „Kamienie na szaniec”.
Był inicjatorem i współorganizatorem posadzenia „Dębu Pamięci” przy Gimnazjum im. Szarych Szeregów w Pszennie i kolejnych w Świdnicy przy Młodzieżowym Domu Kultury oraz na placu św. Małgorzaty. Prowadzi wszystkie patriotyczne uroczystości miejskie i powiatowe z okazji świąt narodowych.
Piotr Pamuła jest instruktorem ZHP od 1976 r. W 1981 r. założył drużynę „Dęby" i do dnia dzisiejszego nieprzerwanie jest jej drużynowym. Poza codzienną pracą podejmuje też wielkie wyzwania. Z jego inicjatywy w 1995 r. w Świdnicy gościła wystawa autorstwa Barbary Wachowicz „Kamyk na szańcu”. Ponownie w 2005 roku, z okazji sześćdziesięciolecia harcerstwa świdnickiego literatka Barbara Wachowicz była w Świdnicy ze spektaklem „Ojczyźnie miłej służ”. Druh Piotr Pamuła jest doskonałym gospodarzem, który stale podwyższa standard obozowania w Harcerskim Ośrodku Obozowym hufca Świdnica w Niesulicach. Kształci kadrę instruktorską organizując warsztaty doskonalące.
Jest autorem wielu poradników, scenariuszy harcerskich uroczystości oraz opracowań metodycznych. Dba o rozwój duchowy harcerzy inicjując harcerskie msze święte oraz utrzymując bardzo dobre kontakty z proboszczami i Diecezją Świdnicką. Z jego inicjatywy i na jego wniosek hufiec i chorągiew zyskały kapelana, księdza podharcmistrza Daniela Rydza. Druh Pamuła to harcerz „całym życiem", w pełni oddany harcerskim sprawom. Kształtuje pozytywny wizerunek związku, m.in.: poprzez motywowanie do pracy Rady Przyjaciół Harcerstwa Ziemi Świdnickiej. Był inicjatorem współpracy z Niemiecką Organizacją Harcerską im. Św. Jerzego w Biberach i do dnia dzisiejszego utrzymuje przyjacielskie relacje z kadrą tej organizacji.
Aktywnie działa w Świdnickim Towarzystwie Partnerstwa Miast, Towarzystwie Regionalnym Ziemi Świdnickiej, Towarzystwie Opieki nad Zwierzętami w Polsce- oddział w Świdnicy. Jest honorowym członkiem Świtowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
Piotr Pamuła odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego, Medalem Pro Memoria, Honorową Odznaką Chorągwi Dolnośląskiej ZHP, Złotym Krzyżem za Zasługi dla ZHP.

2. Uchwałą nr XIV/137/15 z dnia 4 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Janowi Masłowskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Jan Masłowski - to były zawodnik, trener, pedagog, wychowawca, długoletni działacz sportowy i samorządowiec. Swoją karierę sportową rozpoczął od uprawiania lekkoatletyki w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia” Świdnica. Jako nastolatek był jednym z najlepszych dolnośląskich stu i dwustumetrowców. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Wraz z nieżyjącym już Andrzejem Staufferem wychował między innymi Andrzeja Kupczyka – olimpijczyka z Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku w biegu na 800 metrów. Przygodę z piłką ręczną rozpoczął w klubie „Świdniczanka”. W 1974 roku był jednym z założycieli Zakładowego Klubu Sportowego Elmot Świdnica i pierwszym jego trenerem.
Od tego czasu nieprzerwanie związany jest ze świdnicką piłką ręczną, aktualnie urzędujący i honorowy prezes Świdnickiego Klubu Piłki Ręcznej, będącego kontynuatorem Elmotu i Bel-Polu Świdnica. Wychował wiele pokoleń świdnickich piłkarzy ręcznych.
Sukcesy jakie świdnicka piłka ręczna osiągała, niewątpliwie dzięki zaangażowaniu Jana Masłowskiego to m.in.: dwa tytuły mistrza Polski juniorek Elmotu w 1987 r. i w 1988 r., tytuł wicemistrza Polski juniorek młodszych Elmotu w 1986 r., czwarte miejsce na mistrzostwach Polski drużyny młodzików Bel-Polu w 1996 r., dwa siódme miejsca juniorów Bel-Polu i ŚKPR-u na mistrzostwach Polski w 2000 r. i w 2010 r. oraz regularna w ostatnich latach gra seniorów w I lidze – drugim szczeblu rozgrywkowym w Polsce (nieprzerwanie od 2011 roku).
Jest członkiem władz Dolnośląskiego Związku Piłki Ręcznej.
W środowisku piłki ręcznej to człowiek instytucja. W przeszłości działalność sportową łączył  między innymi z pracą w samorządzie, był radnym Rady Miejskiej w Świdnicy i radnym Rady Powiatu Świdnickiego. Odznaczony Złotą Odznaką Związku Piłki Ręcznej w Polsce.

3. Uchwałą nr XIV/139/15 z dnia 4 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Tadeuszowi Smarzyńskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Tadeusz Smarzyński - jest długoletnim działaczem Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej na terenie Świdnicy. Od września 2009 r. pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu Miejsko-Gminnego Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Świdnicy, natomiast od października 2013 r. pełni funkcję Prezesa ww. Zarządu.
Podczas dotychczasowej działalności w zarządzie PKPS-u Tadeusz Smarzyński wniósł duży wkład w udzielanie pomocy materialnej i finansowej mieszkańcom Świdnicy, będącym w bardzo trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Z inicjatywy Tadeusza Smarzyńskiego w 2006 r. został utworzony na terenie naszego miasta magazyn żywności. Na bazie zorganizowanego wydawania żywności w ramach realizacji programu „Dostarczania nadwyżek żywności dla ludności Unii Europejskiej" trzy tysiące trzystu świdniczan będących w trudnej sytuacji materialnej, w latach 2006-2013 corocznie otrzymywało artykuły żywnościowe. W 2013 r. wydano 84 tony żywności o wartości ponad 184 tys. zł dla osób wymagających szczególnej pomocy materialnej.
Z inicjatywy oraz osobistego zaangażowania Tadeusza Smarzyńskiego Zarząd Miejsko-Gminny PKPS w Świdnicy corocznie zabezpiecza realizację dostawy odzieży i butów z centralnego magazynu prowadzonego przez Świętokrzyski Zarząd PKPS w Kielcach. W ramach ww. dostaw, w 2013 r. niezbędną odzież oraz buty przekazano prawie sześciu tysiącom osób - mieszkańcom Świdnicy, będących osobami bezdomnymi, biednymi i bezrobotnymi. Zarząd Miejsko-Gminny PKPS jest organizatorem corocznych zbiórek żywności w jednostkach handlowych na terenie Świdnicy, która jest przekazywana w formie paczek żywnościowych z okazji Świąt Wielkanocnych i Bożego Narodzenia.
Codzienną troską i wyrazem dużego zaangażowania Tadeusza Smarzyńskiego jest działalność na rzecz Klubu Seniora. W  klubie organizowane są spotkania towarzyskie, wieczorki taneczne, wycieczki, wczasy dla mieszkańców Świdnicy - seniorów (emerytów i rencistów). W 2013 r. oraz w pierwszym kwartale 2014 r. były wykonywane prace remontowe w klubie, a ich podstawowym celem było stworzenie odpowiednich warunków do organizacji działalności kulturalno-oświatowej na rzecz seniorów. Ze strony Tadeusza Smarzyńskiego został włożony duży wkład pracy i osobiste zaangażowanie w zakresie pozyskania materiałów budowlanych niezbędnych do wykonania ww. prac, środków finansowych jak również realizację prac remontowych.
Tadeusz Smarzyński, mając na uwadze podnoszenie jakości wykonywanych usług opiekuńczych na rzecz mieszkańców Świdnicy, corocznie jest organizatorem szkoleń dla opiekunek.
W codziennej działalności społecznej na rzecz PKPS-u Tadeusz Smarzyński wyróżnia się dużą wrażliwością społeczną w zakresie występujących trudnych problemów życiowych mieszkańców miasta.
W wyniku dużego, osobistego zaangażowania ze strony Tadeusza Smarzyńskiego, jako Prezesa Zarządu Miejsko-Gminnego PKPS, działalność Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej na terenie Świdnicy ma pozytywne rezultaty w rozwiązywaniu trudnych problemów życiowych mieszkańców naszego miasta, które dotyczą szczególnie ludzi starszych, niepełnosprawnych i pozbawionych środków do życia.

4. Uchwałą nr XIV/136/15 z dnia 4 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Krystynie Barteli tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Krystyna Bartela - od 1977 roku pełniła funkcję Dyrektora Miejskiej Biblioteki Publicznej w Świdnicy nieprzerwanie przez 29 lat. Wieloletnia praca na rzecz biblioteki owocowała w liczne inicjatywy i działania na rzecz rozwoju i upowszechniania kultury w naszym mieście. Pod kierunkiem Krystyny Barteli biblioteka z powodzeniem realizowała podstawowe cele statutowe, jak również dodatkowe o charakterze instrukcyjno-metodycznym, wydawniczym, edukacyjnym, popularyzatorskim. Zaangażowanie w pracę zawodową wpływało na dynamiczny rozwój jednostki przez blisko 30 lat. Biblioteka w Świdnicy wielokrotnie uznawana była za prężną instytucję kultury nie tylko w mieście, ale również na poziomie województwa i kraju. Kierunki rozwoju biblioteki nakreślone przez Krystynę Bartelę miały często charakter innowacyjny i wyprzedzały ogólnie przyjęte i aktualnie realizowane w innych bibliotekach.
Działalność Krystyny Barteli w zakresie upowszechniania kultury przejawiała się nie tylko na polu zawodowym. Była wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich oraz Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej. Zaangażowanie jej przekładało się również na pełnienie ważnych funkcji we władzach powyższych stowarzyszeń. Krystyna Bartela za pracę na rzecz biblioteki otrzymała Srebrny Krzyż Zasługi, Złotą Odznakę Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich oraz odznaczenie Zasłużony Działacz Kultury.
Krystyna Bartela jako członek Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej od lat siedemdziesiątych XX wieku uczestniczy w pracach Rady Programowej oraz Zarządu Towarzystwa. Z jej inicjatywy towarzystwo znalazło lokum w bibliotece, co przyczyniło się do nieprzerwanej jego działalności. Przejęła też opiekę nad zbiorami archiwalnymi towarzystwa. Organizowała wystawy prezentujące sławnych i wybitnych świdniczan, m.in. dr. Jana Wysockiego, ks. Dionizego Barana.
Jest osobą znaną w świdnickim środowisku, zwłaszcza wśród ludzi kultury, literatury i sztuki. Jest aktywnym członkiem zespołów redakcyjnych: „Rocznika Świdnickiego'' i „Encyklopedii Świdnicy". Z jej inicjatywy przez dłuższy czas zamieszczano w kolejnych tomach „Rocznika Świdnickiego" wkładkę poetycką zawierającą utwory świdnickich poetów. Była też inspiratorką konkursu dla świdniczan na wspomnienia „Moje dwie małe ojczyzny". Zorganizowała spotkania członków Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej z autorami i ich rodzinami. Wspomnienia te zostały wydrukowane w 2013 r. Krystyna Bartela była współautorką wystawy przygotowanej z okazji 50-lecia towarzystwa. Brała udział w spotkaniach z młodzieżą szkolną i seniorami, przybliżając im historię miasta i jego osiągnięcia kulturalne. Współorganizowała dla młodzieży szkolnej konkursy wiedzy o mieście oraz konkursy recytatorskie poezji twórców świdnickich.

5. Uchwałą nr XV/155/15 z dnia 29 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Ryszardowi Pyczowi tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Ryszard Pycz - jest mieszkaniec Świdnicy od 1945 r. Był zawodnikiem Miejskiego Klubu Sportowego „Polonia" Świdnica w latach 1945-1960. Swoje doświadczenie wykorzystywał w pracy z młodzieżą, jak i w pracy trenerskiej. Kontynuując swoją dzielność w „Polonii" przez wiele lat wspomagał sekcję bokserską, jako działacz organizując sparingi, walki ligowe i międzynarodowe. Z racji wzorowego wywiązywania się ze swoich obowiązków, został wybrany kierownikiem sekcji boksu.
W trakcie działalności Ryszarda Pycza w sekcji boksu zawodnicy zdobyli drużynowe mistrzostwo Polski w 1998 r. Najbardziej znanymi zawodnikami byli: Aleksander Nycz, Robert Gniot, Łukasz Zygmunt, Mirosław Kontusz, Gienadij Staruszenko, Piotr Wilczewski - zdobywca złotego medalu Mistrzostw Europy w wadze super średniej. W ostatnich latach sukcesami na arenach Dolnego Śląska oraz w rywalizacji ogólnopolskiej i europejskiej sukcesy odnosiły: Klaudia Markocka, Paulina Zdanowicz.
Talent organizacyjny Ryszarda Pycza dostrzeżono w Polskim Związku Bokserskim
w Warszawie i w 2001 r. wybrany został na członka zarządu. Jednocześnie powołany został na Prezesa Dolnośląskiego Okręgu Związku Bokserskiego we Wrocławiu. Uhonorowaniem działalności Ryszarda Pycza był wybór do Wydziału Młodzieżowego przy Europejskiej Federacji Boksu Amatorskiego w 2002 r. Za swoją społeczną działalność w sporcie został odznaczony odznaką Polskiego Związku Bokserskiego w 2002 r. oraz srebrną w 2009 r., a także Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi w 2004 r.
Ryszard Pycz jest uznanym autorytetem w środowisku lokalnym. Ma doskonały kontakt z kadrą trenerską oraz z młodzieżą uprawiającą boks. Potrafi wskazywać im prawidłowe wzorce oraz drogę, jaką powinni kroczyć przez życie i prowadzi wielu zawodników do sukcesów sportowych.

6. Uchwałą nr XV/156/15 z dnia 29 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Andrzejowi Ząbkowi tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Andrzej Ząbek - jest w gronie długoletnich i zasłużonych trenerów Miejskiego Klubu Sportowego „Polonia” Świdnica. W czasie swojej trenerskiej pracy nie szczędził nigdy prywatnego czasu na pracę wychowawczą z dziećmi i młodzieżą. Całe pokolenia siatkarskiej społeczności zawdzięczają mu profesjonalne wyszkolenie i uczestniczenie w rozgrywkach kadry dolnośląskiej i Kadrze Polski. Andrzej Ząbek jest nie tylko cenionym trenerem I klasy piłki siatkowej, ale także nauczycielem i pedagogiem w Liceum Ekonomicznym w Świdnicy, gdzie kontynuuje prowadzenie klas sportowych o profilu siatkówki – zapoczątkowane przez Jego ojca Tadeusza Ząbka- pioniera świdnickiej siatkówki. Doskonalił się na licznych kursach, szkoleniach i grupach roboczych, gdzie aktywnie włączał się w nowe rozwiązania przyczyniając się jednocześnie do aktywności w społeczności trenerskiej Dolnego Śląska. Poszerzał swoje kwalifikacje, był na bieżąco z obowiązującymi przepisami Polskiego Związku Piłki Siatkowej jak też i Dolnośląskiego Związku Piłki Siatkowej we Wrocławiu. Jako trener wraz ze swoimi podopiecznymi wielokrotnie zdobywał medale na Mistrzostwach Polski Juniorek. Wyszkolił i przyczynił się do udziału w Grupie Nadziei Olimpijskich –zawodniczki: Małgorzata Kmieć, Beata Woźna. Przygotował Dorotę Świeniewicz do udziału w Kadrze Polski Seniorek, gdzie zdobyła Mistrzostwo Europy. W 1995 r. reprezentacja Polski Kadetek zdobyła na Mistrzostwach Europy srebrny medal. Udział w nich brały wychowanki świdnickiego klubu: Adrianna Wychowanek, Iwona Lepak, Magdalena Sadowska, Alicja Graca, Katarzyna Lepak. Ponadto niejednokrotnie zawodniczki, wychowanki klubu były powoływane do Kadry Polski Juniorek, Kadry Polski Seniorek, Reprezentacji Polski Juniorek.
Za swoją działalność pan Andrzej Ząbek był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany, m.in.: honorową odznaką "Zasłużony dla Wojewódzkiej Federacji Sportu w Wałbrzychu", medalem „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej i Turystyki Województwa Wałbrzyskiego”, Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej, złotą odznaką za zasługi dla Wojewódzkiej Federacji Sportu Wrocław, srebrną odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.
W 1992 r. zdobył pierwsze miejsce w Plebiscycie na Najpopularniejszego Sportowca i Trenera Ziemi Świdnickiej.
Do tej pory aktywny działacz Miejskiego Klubu Siatkówki „Świdnica", który włącza się w codzienne życie sportowe zawodniczek i społeczności trenerskiej klubu. W środowisku lokalnym jest bardzo uznaną osobowością i wzorem do naśladowania. Jak najbardziej może być autorytetem wskazywanym młodzieży szukającej wzorów do naśladowania.

7. Uchwałą nr XV/153/15 z dnia 29 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Janowi Czałkiewiczowi tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Jan Czałkiewicz - świdniczanin, który swoją przygodę ze sportem rozpoczął od koszykówki. Brał czynny udział w rozgrywkach jako junior i senior odnosząc pierwsze sukcesy pod wodzą takich trenerów jak: Henryk Zając, Ryszard Paluszek, Jerzy Lepak. W latach 1984-1992  pełnił funkcję kierownika drużyny siatkówki kobiet w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia" Świdnica. Organizował wszelkiego rodzaju zawody grup młodzieżowych i II ligi. Organizował i opracowywał terminarze rozgrywek. Ściśle współpracował z kierownictwem DZPS Wrocław. Wraz z Andrzejem Ząbkiem kontynuowali siatkarskie tradycje rozpoczęte przez Tadeusza Ząbka. Był związany emocjonalnie z klubem, angażował się w pracę wychowawczą młodzieży i współpracował z rodzicami. Nadzorował sportowy rozwój zawodniczek. Przyczynił się do wyszkolenia wielu utalentowanych siatkarek m.in.: Sylwii Wychowanek, Iwony i Katarzyny Lepak, Doroty i Anny Świeniewicz, Anny i Bogumiły Barańskich, Magdaleny Sadowskiej.
Jan Czałkiewicz organizował w Świdnicy turnieje sportowe o randze ogólnopolskiej juniorek i kadetek, które walczyły o najwyższe lokaty.
Wraz z redakcją „Wiadomości Świdnickich” organizował Bale Sportowców i Trenerów.
Od 1995 r. do 2003 był kierownik Działu Obiektów Sportowych w Świdnickim Ośrodku Sportu i Rekreacji, gdzie w sposób znaczący przyczynił się do organizacji wielu imprez sportowych. W pracy wykorzystuje wieloletnie doświadczenie, imponując trafnymi decyzjami. Swoich współpracowników potrafił zaangażować w pracę i inicjował wiele nowych przedsięwzięć.
Jako doświadczony zawodnik, pracownik Świdnickiego Ośrodka Sportu i Rekreacji oraz działacz, przyczynia się do popularyzacji sportu i rozwój kultury fizycznej na trenie Świdnicy i Dolnego Śląska. W 1995 r. został wyróżniony brązowym medalem Polskiego Komitetu Olimpijskiego.
W środowisku lokalnym jest postrzegany jako osoba pozytywna, niezwykle pracowita, z ogromnym zaangażowaniem w organizację imprez sportowych.

8. Uchwałą nr XV/154/15 z dnia 29 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Danielowi Perskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Daniel Perski - w Świdnicy mieszka od 1945 r., a od 1947 r. rozpoczął swoją przygodę ze sportem uprawiając najpierw boks, a od 1949 r. gimnastykę i akrobatykę sportową w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia” Świdnica, gdzie ostatecznie uzyskał klasę mistrzowską. Jest osobą znaną i cenioną w polskim sporcie, jako zawodnik (medalista mistrzostw Polski), trener I klasy i wychowawca wielu pokoleń doskonałych zawodników. Był reprezentantem Kadry Polski i wielokrotnym Mistrzem Świata i Europy. Jest wieloletnim działaczem i sędzią zawodów międzynarodowych - Mistrzostw Świata i Europy. W latach 1981 -1988 przez dwie kadencje był Prezesem Polskiego Związku Akrobatyki Sportowej. Był wieloletnim pracownikiem ZWAP - PAFAL w Świdnicy. W latach 1970-1975 kierował Wydziałem Kultury Fizycznej i Sportu w Urzędzie Miasta i Powiatu Świdnica. W tym czasie pozyskał środki na budowę siłowni na stadionie. Był też inicjatorem budowy Ośrodka Wypoczynkowego „Złoty Las". Ośrodek został dofinansowany z Centralnego Funduszu Turystyki i otwarty w maju 1975 r. - służył przez wiele lat mieszkańcom Świdnicy. W latach 1975 - 1991 Daniel Perski był zastępcą, a następnie dyrektorem Wydziału Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki w Urzędzie Wojewódzkim w Wałbrzychu. W czasie pełnienia tej funkcji, na wniosek władz miasta pozyskał z Głównego Komitetu Kultury Fizycznej środki z Centralnego Funduszu Kultury Fizycznej i Turystyki na budowę i rozbudowę miejskich obiektów sportowych, w tym na budowę sztucznego lodowiska - pierwszego takiego lodowisko na Dolnym Śląsku.
Będąc już na emeryturze nadal działał na rzecz świdnickiego sportu. W roku 1991 na walnym zebraniu Miejskiego Klubu Sportowego „Polonia” Świdnica został wybrany wiceprezesem do spraw sportowych. W okresie pełnienia tej funkcji (do czerwca 1999 r.) klub uzyskiwał najlepsze wyniki sportowe w całej swojej działalności m.in.:
1. Sekcja Akrobatyki sportowej zdobywała czterokrotnie drużynowego Mistrza Polski (czwórka męska zdobyła wice Mistrzostwo Świata i medale na Mistrzostwach Europy).
2. Sekcja Siatkówki Kobiet uczestniczyła w rozgrywkach I Ligi.
3. Sekcja Bokserska walczyła z powodzeniem w I Lidze zdobywając w 1998 r. tytuł Drużynowego Mistrza Polski.
4. Sekcja piłki nożnej rozgrywała mecze w III Lidze.
Daniel Perski od wielu lat jest organizatorem imprez sportowych o charakterze krajowym i międzynarodowym. Najważniejsze z nich to: Mistrzostwa Europy we Wrocławiu. Puchar Świata w skokach w 1998 r. w Świdnicy, Mistrzostwa Polski Seniorów i Juniorów oraz Puchar Polski w 1994 r.,1999 r., 2002 r. , 2004 r. i 2006 r. Był przewodniczącym XIV Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Akrobatyce oraz przewodniczącym osiemnastu edycji Turnieju im. Henryka Chmielewskiego, który uznawany jest za największa imprezę europejską w akrobatyce sportowej.
Za swoją działalność Daniel Perski był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany m.in.: tytułem Zasłużony Pracownik Administracji Państwowej, złotą odznaką Głównego Komitety Kultury Fizycznej i Sportu - Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Dwukrotnie wyróżniany był za działalność przez Prezydenta Miasta Świdnica w 2004 i w 2008 r.

2016

2016 rok:

1. Uchwałą nr XXI/220/16 z dnia 24 czerwca 2016 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Władysławowi Brodowskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Władysław Brodowski – wychowany w duchu patriotyzmu, już w wieku młodzieńczym działał w organizacji „Strzelec”. Brał czynny udział w obronie Polaków przed atakami ukraińskiej przestępczej organizacji UPA. W roku 1940, tak jak jego brat, wstąpił do 27 Wołyńskiej Dywizji Armii Krajowej. Brał udział w wielu akcjach, był ranny, ale powrócił do swojego oddziału, z którym brał udział w Akcji „Burza”. W 1944 roku jego oddział został rozwiązany.
Po wojnie osiedlił się w Świdnicy. W latach 60-tych za swą postawę został przez społeczność swojej dzielnicy dwukrotnie wybrany na radnego miasta Świdnicy. W roku 1989 przystępuje do  Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, obwód Świdnica poświęcając się spotkaniom z młodzieżą i przekazując jej wartości patriotyzmu lokalnego i krajowego, a także swoje doświadczenie życiowe, co czyni do dzisiaj.
Za swoje zasługi otrzymał stopień porucznika. Był wielokrotnie nagradzany dyplomami, a także odznaczany medalami m. in.: „15-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska”,  „Krzyżem AK”, „Akcji Burza”, „Krzyżem Partyzancki”, „Pro Memoria”. Członek „Korpusu Weteranów”.

2. Uchwałą nr XXI/221/16 z dnia 24 czerwca 2016 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Bogdanowi Zdrojewskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Bogdan Zdrojewski – organizator kontrrewolucyjnej nielegalnej organizacji pn. „Szturmówka”, działającej w Świdnicy w latach 1951-1952, w ramach której „usiłował przemocą zmienić ustrój PRL”. W dniu 9 stycznia 1953 roku został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu na karę 15 lat więzienia, utratę praw publicznych na okres 5 lat i konfiskatę całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. W okresie od 2 lipca 1953 roku do 1 września 1955 roku przebywał w Centralnym Więzieniu w Rawiczu. W dniu 1 lipca 1961 roku został zwolniony warunkowo z odbycia reszty kary. Od 1998 roku jest prezesem Związku Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej oraz prezesem Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego. Uczestnik wielu spotkań z młodzieżą świdnickich szkół oraz opiekun Miejsc Pamięci Narodowej.
Odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Order Krzyża Niepodległości.

3. Uchwałą nr XXIII/252/16 z dnia 30 września 2016 r Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Mieczysławowi Łuszczyńskiemu tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Mieczysław Łuszczyński – mieszkaniec Świdnicy od 1950 roku. W latach 50-tych działał w podziemiu w Nielegalnej Organizacji Młodzieżowej pn. Polska Organizacja Wyzwoleńcza. W maju 1953 roku został zdekonspirowany i zmuszony do ukrywania się. W roku 1954 zatrzymany przez UB i przewieziony do aresztu, gdzie przebywał 6 miesięcy.  Następnie skazany na 11 lat pozbawienia wolności przez Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu. Przebywał w więzieniach w Rawiczu, Strzelcach Opolskich, Wronkach i w Sztumie. W późniejszym czasie wyrok został sądownie unieważniony na podstawie Ustawy Sejmowej Rzeczypospolitej Polskiej. Więzienie opuścił we wrześniu  1969 roku i podjął pracę w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Miliczu, gdzie był bardzo dobrze oceniany, jednakże po odmowie udziału w niedzielnym czynie społecznym otrzymał 14-dniowe wypowiedzenie. Był pracownikiem Świdnickiej Fabryki Urządzeń Przemysłowych i Fabryki Aparatury Pomiarowej PAFAL. Jest członkiem Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego, Związku Inwalidów Wojennych w Świdnicy oraz Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” Oddział Świdnica.

4. Uchwałą nr XXIII/253/16 z 30 września 2016 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Halinie Aszkiełowicz-Wojno tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Halina Aszkiełowicz-Wojno – chociaż aktualnie mieszka we Wrocławiu, to i tak sympatycy sportu i świdniczanie uważają, że jest „naszą Wielką Halinką”. Jest osobą o dużych zasługach dla miasta Świdnicy. Od 1963 roku biorąc udział w wielu sezonach sportowych i reprezentując ówczesny Miejski Klub Sportowy „Polonia” Świdnica, jako podstawowa zawodniczka, w sposób znaczący przyczyniła się do popularyzacji sportu i siatkówki na terenie naszego miasta. Pod okiem znakomitego trenera i szkoleniowca, Tadeusza Ząbka osiągała bardzo wysokie sukcesy sportowe na arenach krajowych i międzynarodowych.
Razem z drużyną ze Świdnicy została mistrzynią Polski juniorek w 1964 i 1965 roku. Jest wicemistrzynią Europy z 1967 roku, brązową olimpijką z Meksyku z 1968 roku, brązową medalistką Mistrzostw Europy w 1971 roku. W 1972 roku przeszła do Odry Wrocław. W latach 1978-1980 reprezentowała barwy włoskich zespołów Salora Bergamo i Volley Potentino. Polski Komitet Olimpijski w Warszawie wyróżniając osiągnięcia Haliny Aszkiełowicz-Wojno umieścił jej sylwetkę wśród największych gwiazd Polskiego Sportu. W Centrum Olimpijskim im. Jana Pawła II w Warszawie znalazła się w gronie laureatów 48. Konkursu Fair Play Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Nadal systematycznie propaguje ruch olimpijski oraz siatkówkę. Jest osobą integrującą środowisko sportowe i olimpijskie Dolnego Śląska. Bierze udział w licznych spotkaniach z młodzieżą. Drugą kadencję sprawuje funkcję wiceprezesa Regionalnej Rady Olimpijskiej we Wrocławiu.

2017

2017 rok:

1. Uchwałą nr XXXI/330/17 z 31 marca 2017 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Panu Zenonowi Michalczykowi tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Zenon Michalczyk po ukończeniu studiów na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego i otrzymaniu tytułu magistra biologii, rozpoczął pracę jako nauczyciel w II Liceum Ogólnokształcącym w Świdnicy. Od 1975 roku pełnił  funkcję dyrektora tej placówki, a od 1 września 1977 roku dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących, ponieważ z Jego inicjatywy zostały połączone w jeden zespół II LO i Liceum dla Pracujących. Funkcję dyrektora Zespołu Szkół pełnił do czasu przejścia na emeryturę, czyli do 31 grudnia 1990 roku. Nie rozstał się jednak ze szkołą i miastem, ponieważ do 31 grudnia 1999 roku pracował w niepełnym wymiarze godzin jako nauczyciel biologii w II LO i w Liceum dla Dorosłych.
Nie ograniczał jednak swojej aktywności do pracy zawodowej. Był zaangażowany społecznie i pełnił funkcję radnego Rady Miasta w kadencji 1994-1998.
W okresie pracy pana dyrektora Zenona Michalczyka szkoła przeżywała okres swojej świetności, co było niewątpliwie zasługą pana dyrektora, a co zaowocowało także tym, że do dziś II LO jest liderem w świdnickiej oświacie. Na dobrych fundamentach idealnie buduje się kolejne piętra.
Przez cały czas swojej pracy pan Zenon Michalczyk cieszył się ogromnym autorytetem i sympatią wśród nauczycieli, uczniów i ich rodziców. Zawsze uśmiechnięty i otwarty w kontaktach międzyludzkich dysponował czasem dla wszystkich, wysłuchując informacji o problemach i z niezwykłym taktem je rozwiązując. Był człowiekiem kompromisu, potrafił w trudnych chwilach tak dla szkoły, jak i kraju wygaszać napięcia i niepotrzebne emocje. Nawet trudne lata w historii naszej ojczyzny nie zakłóciły pracy dydaktycznej i wychowawczej szkoły. Obowiązki dyrektora, nauczyciela i pedagoga lubianego i szanowanego przez uczniów, nauczycieli czy mieszkańców  naszego miasta łączył z licznymi funkcjami społecznymi. Za wybitną działalność zawodową i społeczną został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i najwyższym odznaczeniem resortowym, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Pan Zenon Michalczyk był i nadal jest bardzo emocjonalnie związany ze Świdnicą, którą zawsze uważał za swoje miejsce na ziemi. I choć los rzucił go na kielecczyznę, to przywiązaniu do tego miasta daje wyraz między innymi uczestnictwem w kolejnych zjazdach absolwentów II LO, na których jest honorowym gościem, a jego przemówienia oklaskiwane są na stojąco.
Pan dyrektor Zenon Michalczyk był, jest i nadal będzie żywą legendą Zespołu Szkół Ogólnokształcących i naszego miasta. Chociaż jest z wykształcenia biologiem, słynie z wielkiego zamiłowania do poezji i złotych myśli. Był i jest nadal dla absolwentów II LO, pracowników szkoły i znajomych "Słoneczkiem" z racji uśmiechu, który niemal zawsze gości na Jego twarzy i życzliwości dla wszystkich, którzy Go otaczają.
Antoin de Saint Exupery powiedział: „Wielkość pracy zawodowej polegać może przede wszystkim na tym, że łączy ludzi”. Dzięki serdeczności, wyrozumiałości, mądrości i pracowitości udało się Dyrektorowi stworzyć zespół ludzi, których połączyła praca dla dobra uczniów, szkoły i miasta. Był Pan dla współpracowników człowiekiem troszczącym się o dobro innych, człowiekiem z dużym poczuciem humoru, uśmiechniętym, życzliwym, mającym ogromny dystans do samego siebie, wrażliwym na piękno języka i jego poprawność, znawcą i niestrudzonym czytelnikiem poezji. Gentleman, dyplomata, mężczyzna z klasą.
Dyrektor Michalczyk wychował swoim przykładem doskonałą kadrę, wypuścił w świat spod swoich skrzydeł znakomitych absolwentów, którzy rozsławiają II Liceum Ogólnokształcące i miasto. Swoim następcom przekazał wartości i idee, którym powinni służyć dla dobra wszystkich.

2. Uchwałą nr XXXV/366/17 z 25 sierpnia 2017 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała Pani Teresie Borek tytuł Zasłużony dla Miasta Świdnicy.

Teresa Borek – od 1984 roku nieprzerwanie pełni funkcję kierownika oddziału rejonowego Polskiego Czerwonego Krzyża w Świdnicy. W organizacji pełniła także społecznie funkcję sekretarza. W związku z jej bezpośrednimi działaniami powstały jednostki PCK na terenie naszego miasta – szkolne koła PCK, kluby Honorowych Dawców Krwi czy też Grupa Społecznych Instruktorów PCK. Podczas swojej działalności w ramach PCK wniosła ogromny wkład w udzielanie pomocy finansowej i materialnej mieszkańcom Świdnicy, będącym w trudnej sytuacji życiowej.

Organizacja pod kierownictwem pani Teresy Borek przeprowadza m.in.:
- cykliczne zbiórki środków finansowych, które przekazywane są na zakup paczek mikołajkowych dla najuboższych dzieci z terenu miasta,
- zbiórki żywności,
- szkolenia i akcje edukacyjne z udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej dla uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych z terenu Świdnicy,
- akcje edukacyjne związane z promocją zdrowego stylu życia,
- akcje zbiórki krwi na terenie Powiatu Świdnickiego,
- coroczne wyjazdy szkoleniowo-wypoczynkowe dla świdnickiej młodzieży,
- akcje promujące wolontariat w Świdnicy – grupa SIM PCK otrzymała w 2016 roku od Prezydent Miasta Świdnicy wyróżnienie i tytuł „Miejsce Przyjazne Wolontariuszom”.

Ponadto, pani Teresa Borek, w latach 80-tych ubiegłego wieku pełniła funkcję radnej Rady Miejskiej w Świdnicy, a także była wieloletnim ławnikiem Sądu Okręgowego w Świdnicy.


do góry