Honorowi obywatele
 
Historia tytułu Honorowego Obywatel Miasta
 
Uchwała nr XV/209/12 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Miasto Świdnica - Rozdział 10
 
Uchwała Nr XL/481/02 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 24 maja 2002 r. w sprawie ustanowienia tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy.
Uchwałę tę podjęła Rada Miejska mając na uwadze potrzebę uhonorowania osób szczególnie zasłużonych dla miasta
 
1. Uchwałą nr XLIII/548/02 z dnia 9 października 2002 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytuł Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Panu Clausowi Wilhelmowi Hoffmannowi - byłemu burmistrzowi Biberach (Niemcy),
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „W latach dziewięćdziesiątych polityka władz samorządowych myślących o budowie wspólnej przyszłości ponad podziałami etnicznymi i politycznymi, przybrała m.in. formę partnerstwa miast, które jest wyrazem woli działania społeczności na szczeblu lokalnym, celem pokonania podziałów pomiędzy mieszkańcami Europy. W roku 1990 Świdnica podpisała pierwszy oficjalny układ o współpracy partnerskiej z Biberach, położonym w Niemczech, w południowej Badenii-Wirtembergii. Ze strony niemieckiej porozumienie podpisał Claus Wilhelm Hoffmann, wielki propagator procesu integracji europejskiej, który przez okres 17 lat sprawował funkcję gospodarza miasta. Jako burmistrz Biberach był inicjatorem i wielkim orędownikiem partnerskich stosunków pomiędzy Biberach i Świdnicą, oraz inspiratorem pomocy kierowanej do świdnickich organizacji
i instytucji.”
 
2. Uchwałą nr XVIII/197/04 z dnia 02 kwietnia 2004 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Księdzu Prałatowi Kazimierzowi Jandziszakowi.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Dla ks. Kazimierza Jandziszaka Świdnica stała się miejscem realizacji dzieła swego życia – budowy świątyni pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Królowej Polski na Osiedlu Młodych w Świdnicy. Dla Niego – kresowiaka i księdza katolickiego dzieło umacniania Polski w Świdnicy jest kontynuacją dzieła jego poprzedników w naszym mieście. Poświęcił dla naszej społeczności i tego dzieła 20 lat swego życia.
Ks. Kazimierz Jandziszak urodził się 9 grudnia 1937 r. w Laszkach Murowanych k/ Sambora woj. Lwowskie. W ramach przesiedleń powojennych zamieszkał wraz z rodziną w Chlebowie k/Gubina na Ziemiach Zachodnich. W 1963 r. został wyświęcony na kapłana w archidiecezji wrocławskiej i mianowany wikariuszem w Brzegu. W latach 1964- 1969 studiował na KUL socjologię religii i katolicką naukę społeczną. Po studiach pracował we Wrocławiu jako katecheta, duszpasterz akademicki i asystent na Papieskim Wydziale Teologicznym.
W 1976r. został proboszczem w Przyłęku k/ Barda. W dniu 26 lutego 1983r. przejął obowiązki proboszcza w nowej parafii NMP Królowej Polski na Osiedlu Młodych w Świdnicy i tu rozpoczął realizację dzieła budowy świątyni i organizacji od podstaw parafii. W dniu 27.03.1993r. otrzymał od papieża Jana Pawła II godność prałata .
To spotkanie ze Świdnicą okazało się dla ks. Jandziszaka jego przystankiem życiowym i jak się okazuje jego wielkim dokonaniem. Budowa tak wielkiej świątyni to dla ks. Kazimierza wiele lat trudnej i wytężonej pracy na placu budowy, to wielka umiejętność pozyskiwania parafian, władz lokalnych, darczyńców dla tego dzieła. Ks. Jandziszak nie oszczędzał swojego zdrowia i wysiłków aby to wielkie dzieło było nieustannie kontynuowane , pomimo wielu kłopotów i zubożenia społeczeństwa. Ks. Kazimierz Jandziszak to postać szczególna , wyróżniająca się cechami umiejętnej organizacji, odpowiedzialności za budowę zarówno kościoła materialnego jak i kościoła duchowego , to przykład ogromnego patriotyzmu i odpowiedzialności za Polskę.
Ks. Jandziszak jako kapelan środowisk kresowych i kombatanckich to dobry przykład obywatelskiej postawy i wspierania przez duchownego idei „pro publico bono” dla dobra naszego kraju i naszej społeczności świdnickiej”.
 
3. Uchwałą Nr XVIII/198/04 z dnia 02 kwietnia 2004 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała pośmiertnie tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy śp. Romanowi Pasykowi.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Śp. Roman Pasyk urodził się 15 lipca 1937 r. w Zamieściu k/ Limanowej w wielodzietnej rodzinie chłopskiej. Rodzice, właściciele kilkuhektarowego gospodarstwa wyżywili i wykształcili pięcioro swoich dzieci. Roman Pasyk otrzymał od rodziców tradycyjne wychowanie w duchu patriotyzmu i poszanowania dla pracy ludzkiej. Roman Pasyk kształcił się drogą terminowania i zdobywania kolejnych uprawnień do wykonywania zawodów rzemieślniczych , był klasycznym i bardzo zdolnym samoukiem. Był znany w szerokiej okolicy Limanowej jako dobry i ceniony fachowiec. Wybudował i remontował oprócz wielu obiektów mieszkalnych bardzo poważne obiekty sakralne, w tym Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Pasierbcu k/ Limanowej , kościół w Tymbarku, kościół św. Józefa w Świdnicy , kościół w Łazanach oraz w Widawie k/ Wrocławia.
Losy jego życia od 1980 r. związane zostały z naszym miastem, gdzie realizował dzieło swojego życia jako budowniczy – budowę kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Osiedlu Młodych. Od 1982 r. rozpoczął budowę świątyni i kierował nią do dnia tragicznej swojej śmierci. Budowa tego dzieła architektonicznego była największym przedsięwzięciem budowlanym Świdnicy w powojennych jej dziejach, nie tylko w dziedzinie budownictwa sakralnego.
Roman Pasyk dał się poznać jako wielki fachowiec, wymagający wobec siebie i innych ludzi pracujących na rzecz budowy kościoła. Pod skorupą szorstkości i zdecydowania krył się bardzo poczciwy i życzliwy człowiek o ogromnej uczciwości i oddaniu sprawie. Posiadał ogromny dar organizowania pracy zespołów ludzi, którzy społecznie pracowali na tym obiekcie.
W uznaniu zasług Romana Pasyka jako budowniczego, otrzymał on w 1994r. od papieża Jana Pawła II medal „ Pro Ecclesia et Pontifice”. Można rzec, że budowa tej monumentalnej świątyni jest osiągnięciem życia Romana Pasyka , który dla nas -świdniczan wykonał dzieło wielkie nawiązujące do wielkiego symbolu naszego miasta, do katedry świdnickiej św. Stanisława i Wacława. Obie te świątynie górujące nad miastem spinają symbolicznie dzieje historyczne Świdnicy, piastowską i nowożytną tradycję obecności polskiej na ziemi świdnickiej.
W tym wielkim dziele budowy i pamięci niech pozostanie imię śp. Romana Pasyka jako zasłużonego i Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy”.
 
4. Uchwałą nr XLVII/461/06 z dnia 3 lutego 2006r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Pani Dorocie Świeniewicz
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Pani Dorota Świeniewicz jest reprezentantką Polski w piłce siatkowej kobiet. Urodziła się 27 lipca 1972 w Głuszycy. Od najmłodszych lat mieszkanka Świdnicy, gdzie rozpoczęła swoją przygodę z siatkówką w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia”- bogatym w tradycje siatkarskie ośrodku treningowym. W świdnickiej „Polonii” grała do roku 1993 r. Następnie w latach 1993?1997 w Bialskim Klubie Sportowym „Stal”, a od roku 1998 do dnia dzisiejszego w klubie Despar Perugia we Włoszech.
Do największych jej sukcesów zaliczyć należy:
1)   osiągnięcia z reprezentacją Polski:
  • Mistrzostwo Europy w 2005 r. oraz tytuł najlepszej siatkarki tych mistrzostw,
  • Mistrzostwo Europy w 2003 r.
  • 6 miejsce na Mistrzostwach Europy w 1999 r.,
  • 8 miejsce na Mistrzostwach Europy w 1997 r.,
  • 9 miejsce na Mistrzostwach Europy w 1991 r. i 1995 r.,
2)  osiągnięcia z klubem Despar Perugia:
  • Wicemistrzostwo Europy w 2004 r.,
  • Puchar Zdobywców Pucharów w 2000 r.,
  • Mistrzostwo Włoch w 2003 r.,
  • Puchar Włoch w 1999 r. i 2003 r.,
  • Wielokrotnie wybierana była najlepszą zawodniczką tych spotkań.
3)  osiągnięcia z Bialskim Klubem Sportowym „Stal”:
  • Mistrzostwo Polski w 1996 r.,
  • srebro w Mistrzostwach Polski w 1994 r. i 1995 r.
4)     dodatkowe sukcesy:
  • tytuł najlepszej siatkarki roku 2005 w Europie przyznany przez Komitet Wykonawczy Europejskiej Federacji Siatkówki (CEV),
  • 4 miejsce w 71. Plebiscycie Przeglądu Sportowego i TVP 1 na 10 najlepszych Sportowców Polski 2005 roku.
Dorota Świeniewicz udowodniła wszystkim, w tym również samej sobie, że stać ją na osiąganie sukcesów. Cechuje ją ogromny hart ducha, pracowitość, odwaga i upór. Sukcesy tej zawodniczki mają ogromny wpływ na promocję naszego miasta. Jest wzorem do naśladowania dla wielu młodych ludzi, a tym samym przyczynia się do rozwoju siatkówki i sportu w naszym mieście”.
  
5. Uchwałą nr XXVIII/367/09 z dnia 26 lutego 2009 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Jego Ekscelencji księdzu Biskupowi Ignacemu Decowi.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Od pięciu lat, kiedy to ustanowiono Diecezję Świdnicką Ksiądz Biskup Ignacy Dec, profesor zwyczajny filozofii swoją duszpasterską pracą, oddaniem dla naszych wspólnych spraw sprawił, że nasza wspólnota świdnicka-diecezjalna stała się częścią wielkiej żywej wspólnoty ludu Bożego. Dewiza biskupa świdnickiego: Misericordia et veritas (Miłosierdzie
i Prawda), wielokrotnie głoszona w biskupiej katedrze jest dowodem wielkiej odwagi wiary, wiary której chcemy strzec dla przyszłych pokoleń. Ksiądz Biskup Ignacy Dec stał się nie tylko przewodnikiem Kościoła, ale również autorytetem duchowym i moralnym. Ksiądz Biskup jako pasterz Kościoła stał się inicjatorem wielu działań na stałe wpisujących się w krajobraz naszego miasta. Wyższe Seminarium Duchowne, Caritas, szkoła katolicka, utworzenie nowych parafii, to tylko niektóre przedsięwzięcia służące wspólnemu dobru.
Wszystko to sprawia, że Ksiądz Biskup Ignacy Dec jest dla świdniczan nie tylko pierwszym obywatelem naszego miasta, ale szczególnym i honorowym”.
Zgodnie z regulaminem nadawania tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały nr XL/481/02 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 24 maja 2002 r., wniosek rozpatrzył w dniu 2 lutego 2009 roku powołany uchwałą nr VI/77/07 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 30 marca 2007 r. zespół 7 radnych Rady Miejskiej w Świdnicy. Zespół pozytywnie zaopiniował kandydaturę Jego Ekscelencji księdza Biskupa Ignacego Deca Biskupa Świdnickiego do tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy.
Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy nadaje Rada Miejska.
  
6. Uchwałą nr XLVIII/576/10 z dnia 8 października 2010 r. Rada Miejska w Świdnicy nadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy Panu Stanisławowi Kotełko.
 
W uzasadnieniu do uchwały czytamy: „Pan Stanisław Kotełko jest mieszkańcem Świdnicy od stycznia 1946 r. Tutaj ukończył szkołę średnią. Następnie podjął wyższe studia na Wydziale Filologii Polskiej oraz na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w I Liceum Ogólnokształcącym w Świdnicy. Przez okres 25 lat był dyrektorem Zespołu Szkół Medycznych w naszym mieście. Szkoła, którą kierował należała do przodujących tego typu placówek na terenie Polski. Absolwentami tej szkoły jest wielu zasłużonych pracowników służby zdrowia. Poza pracą zawodową wyróżniał się w działaniach Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Był wieloletnim prezesem Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Wałbrzychu oraz Zarządu Miejskiego w Świdnicy. Przez kilka lat pełnił funkcję Wiceprezesa Polskiego Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych. Jest przewodnikiem po Świdnicy i wykształcił wielu przewodników po Świdnicy i Dolnym Śląsku. W 1973 r. uczestniczył w pracach rządowej Komisji Polsko-Niemieckiej do spraw korekty podręczników historii obu krajów. Wśród młodzieży i mieszkańców Świdnicy krzewi zamiłowanie do ruchu turystycznego, propagując w ten sposób dziedzictwo przyrodnicze i kulturowe Dolnego Śląska.
Pan Stanisław Kotełko od kilkudziesięciu lat aktywnie uczestniczy w życiu kulturalnym i społecznym miasta. W 1960 r. był współzałożycielem Towarzystwa Kulturalnego Ziemi Świdnickiej- obecnie Towarzystwo Regionalne Ziemi Świdnickiej. Będąc członkiem jego Zarządu oraz wieloletnim prezesem, inicjował i współorganizował wiele działań Towarzystwa na rzecz miasta i regionu. Jest członkiem Zarządu Dolnośląskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego. Na szczególne uznanie zasługuje działalność pana Kotełki w zakresie popularyzacji dziejów Świdnicy i Ziemi Świdnickiej. Należy tu wymienić wiele publikacji, których jest autorem lub współautorem:
  • przewodnik po Świdnicy,
  • Świdnica. Zarys monografii miasta,
  • Dzieje Świdnicy w datach,
  • Teksty źródłowe do historii Świdnicy,
  • artykuły w czasopismach regionalnych (Życie Świdnicy, Wiadomości Świdnickie),
  • liczne artykuły w „Roczniku Świdnickim” i wydawnictwie „Dolny Śląsk”.
Szczególnie należy zaakcentować zasługi Pana Kotełki w wydawaniu „Rocznika Świdnickiego”, który ukazuje się nieprzerwanie od 1973r.
Dzięki jego ogromnemu zaangażowaniu i współpracy z władzami miasta wiele cennych zabytków zostało uratowanych przed zniszczeniem. Pasją jego życia jest dobro i piękno Świdnicy.
Za swoją pracę społeczną i zawodową otrzymał szereg odznaczeń, m.in.:
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,
  • Złoty Krzyż Zasługi,
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej,
  • Medal Zasłużony dla Dolnego Śląska,
  • Medal Zasłużony dla Świdnicy,
  • Złota Odznaka PTTK,
  • wielokrotne nagrody I stopnia Ministra Oświaty,
  • Nagroda Miasta Świdnicy w Dziedzinie Twórczości Artystycznej, Upowszechniania i Ochrony Kultury,
  • Odznaka Honorowa Zasłużony dla Kultury Polskiej nadana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2010)”.
Zgodnie z regulaminem nadawania tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały nr XL/481/02 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 24 maja 2002 r., wniosek rozpatrzył w dniu 6 września 2010 roku powołany uchwałą nr VI/77/07 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 30 marca 2007 r. zespół radnych Rady Miejskiej w Świdnicy. Zespół pozytywnie zaopiniował kandydaturę pana Stanisława Kotełko.
Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy nadaje Rada Miejska.
 

7. Uchwałą nr XXI/259/12 z dnia 25 października 2012 r. Rada Miejska w Świdnicynadała tytułu Honorowego Obywatela Miasta Świdnicy księdzu prałatowi Janowi Bagińskiemu.

W uzasadnieniu do uchwały czytamy m.in.: „Ksiądz Prałat Jan Bagiński jest postacią ważną dla kulturowej i społecznej tożsamości Świdnicy oraz wszystkich świdniczan wyznania katolickiego. Jego wpływ na życie publiczne obejmuje również osoby nie będące katolikami. Jest ambasadorem dobrej woli i ekumenicznego dialogu. Od 25 czerwca 1995 roku do 30 czerwca 2012 roku był proboszczem parafii pw. św. Stanisława i Wacława w Świdnicy, Kanonikiem Gremialnym Kapituły Katedralnej w Świdnicy oraz dziekanem Dekanatu Świdnica Śląska-Wschód. Patrząc na 17 lat posługi wśród świdniczan księdza Jana Bagińskiego nie trudno dostrzec, jak wielką wartość mają słowa księdza biskupa Jana Chrapka: „Żyj tak, aby ślady Twoich stóp przetrwały Ciebie”. Ślady pracy księdza Prałata dostrzegamy patrząc na chlubę Świdnicy – Katedrę Świdnicką, którą ksiądz otoczył wielką troską. Ksiądz Prałat Jan Bagiński po przejęciu parafii rozpoczął bowiem intensywne prace remontowe w Katedrze Świdnickiej. Rewaloryzacja i remont zabytkowej katedry, to wiele lat trudnej pracy organizacyjnej, pozyskiwania parafian, władz lokalnych i państwowych, darczyńców oraz niebagatelnych środków dla rozpoczęcia i kontynuacji tego dzieła. Za ratowanie zabytków Ministerstwo Kultury przyznało mu Złotą Odznakę. Działalności Prałata Jana Bagińskiego nie sposób ograniczyć tylko do służby Kościołowi. Na szczególne uznanie zasługuje wierność zasadom i odwaga w głoszeniu poglądów, patriotyzm i troska o los naszej Małej Ojczyzny oraz ofiarna służba każdemu człowiekowi. Z pokorą i głębokim zrozumieniem swego posłannictwa ksiądz Prałat zabiega o to, by wszystkie, zwłaszcza te bolesne zjawiska życia społecznego, znalazły swoje właściwe rozwiązanie. Należy uznać go za uczestnika dzieła Jana Pawła II - misji, którą była wytrwała praca na rzecz budowy ekumenicznego, ponadnarodowego porozumienia ludzi różnych narodowości i kultur.
Ksiądz Jan Bagiński jest kapłanem, który dba o uniwersalne ludzkie wartości, otacza duszpasterską troską świdniczan oraz liczne rzesze przybywających do miasta pielgrzymów. Świdnica współpracuje z miastami partnerskimi już ponad 20 lat wzbogacając życie lokalnej społeczności. Ksiądz Jan Bagiński, który z radością otwierał drzwi świątyni na międzynarodowe inicjatywy, ma w tym swój udział. Dzięki jego zaangażowaniu, udało się nawiązać trwałe przyjaźnie z Niemcami, Anglikami, Czechami, Litwinami i Ukraińcami. Katedra była miejscem wielu imprez kulturalnych: koncertowały tu zespoły, odbywały się wystawy, zbiórki ofiar na ratowanie polskich świątyń i mogił na Kresach. Świdniczanie wspólnie z delegacjami z miast partnerskich uczestniczyli w wielu nabożeństwach modląc się o pokój na świecie i jedność chrześcijan. Dzięki duszpasterskiej pracy i postawie księdza Jana Bagińskiego w ciągu 17 lat jego posługi Proboszcza, mogliśmy uczestniczyć w niezwykle ważnych dla Polaków obrzędach, patriotycznych uroczystościach i innych ważnych wydarzeniach, które miały miejsce w Katedrze Świdnickiej.
Od 2006 r. jest inicjatorem i współorganizatorem corocznych Dni Papieskich w Świdnicy.
Za swoją działalność w dziedzinie kultury, jej upowszechnianie i ochronę w 2001 r. ksiądz Jan Bagiński otrzymał nagrodę ustanowioną przez Radę Miasta. Natomiast za pracę charytatywną na rzecz dzieci otrzymał statuetkę Dziecięcej Nagrody SERCA. Bogactwem naszego miasta są jego mieszkańcy, ludzie otwarci na dobre pomysły służące lokalnej społeczności. Ksiądz Jan Bagiński jest zasłużonym mieszańcem naszego miasta, człowiekiem wielkiego serca i dla wielu z nas wzorem do naśladowania”.

 

 

Zasłużeni obywatele

WYKAZ OSÓB, KTÓRYM RADA MIEJSKA W ŚWIDNICY PRZYZNAŁA TYTUŁ „ZASŁUŻONY DLA MIASTA ŚWIDNICY” na podstawie uchwały Nr XV/209/12 Rady Miejskiej w Świdnicy z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Miasto Świdnica

2013 rok:

Danuta Zoń
Siostra Bernadetta Żygadło
Januszowi Szalkiewicz
Marek Michak
Bogusława Barbara Dębska

2014 rok:

Maria Skiślewicz
Sobiesław Nowotny
Jan Górski
Andrzej Andrzejewski
Janina Kocemba-Koehler
Lucyna Malinowska
Mirosław Sośnicki

2015 rok:

Piotr Pamuła - jest wyjątkową postacią świdnickiego harcerstwa. Ostatnie 25 lat pod przewodnictwem druha Pamuły, to okres największego rozkwitu hufca Świdnica. Wielokrotnie był komendantem zlotów i rajdów zarówno ogólnopolskich, jak i na szczeblu wojewódzkim, za każdym razem godnie reprezentując nasze miasto. Do najważniejszych funkcji jakie pełnił Piotr Pamuła należą: komendant reprezentacji Chorągwi Dolnośląskiej na Światowym Zlocie Harcerstwa Polskiego, przez piętnaście lat komendant Ogólnopolskiego Rajdu „Granica". Kilkakrotnie był komendantem Zlotu Chorągwi, a trzykrotnie zlot taki organizował wraz z hufcem Świdnica. Ostatni Zlot Chorągwi Dolnośląskiej odbył się w Świdnicy w 2014 roku, uczestniczyło w nim blisko 2000 harcerzy. Uwielbia wielkie wyzwania i potrafi mobilizować do ich realizacji innych. Dzięki swojej osobowości i kulturze osobistej ma doskonały kontakt zarówno z harcerzami jak i instruktorami. Nie rozkazuje.
Nie żąda. Nie poucza. Myśli o innych, nigdy o sobie. Doskonały przywódca i jak mówią o nim współpracownicy „siła spokoju".
Wielki nacisk kładzie na wychowanie patriotyczne w harcerstwie. Jest pomysłodawcą i inicjatorem akcji „W każdym domu polska flaga", promującej barwy narodowe i wywieszanie flag podczas świąt państwowych. W 2013 roku zainicjował i po raz pierwszy zorganizował miejskie obchody Święta Flagi - 2 maja. Corocznie organizuje powiatowy konkurs dla gimnazjalistów poświecony bohaterom książki „Kamienie na szaniec”.
Był inicjatorem i współorganizatorem posadzenia „Dębu Pamięci” przy Gimnazjum im. Szarych Szeregów w Pszennie i kolejnych w Świdnicy przy Młodzieżowym Domu Kultury oraz na placu św. Małgorzaty. Prowadzi wszystkie patriotyczne uroczystości miejskie i powiatowe z okazji świąt narodowych.
Piotr Pamuła jest instruktorem ZHP od 1976 r. W 1981 r. założył drużynę „Dęby" i do dnia dzisiejszego nieprzerwanie jest jej drużynowym. Poza codzienną pracą podejmuje też wielkie wyzwania. Z jego inicjatywy w 1995 r. w Świdnicy gościła wystawa autorstwa Barbary Wachowicz „Kamyk na szańcu”. Ponownie w 2005 roku, z okazji sześćdziesięciolecia harcerstwa świdnickiego literatka Barbara Wachowicz była w Świdnicy ze spektaklem „Ojczyźnie miłej służ”. Druh Piotr Pamuła jest doskonałym gospodarzem, który stale podwyższa standard obozowania w Harcerskim Ośrodku Obozowym hufca Świdnica w Niesulicach. Kształci kadrę instruktorską organizując warsztaty doskonalące.
Jest autorem wielu poradników, scenariuszy harcerskich uroczystości oraz opracowań metodycznych. Dba o rozwój duchowy harcerzy inicjując harcerskie msze święte oraz utrzymując bardzo dobre kontakty z proboszczami i Diecezją Świdnicką. Z jego inicjatywy
i na jego wniosek hufiec i chorągiew zyskały kapelana, księdza podharcmistrza Daniela Rydza. Druh Pamuła to harcerz „całym życiem", w pełni oddany harcerskim sprawom. Kształtuje pozytywny wizerunek związku, m.in.: poprzez motywowanie do pracy Rady Przyjaciół Harcerstwa Ziemi Świdnickiej. Był inicjatorem współpracy z Niemiecką Organizacją Harcerską im. Św. Jerzego w Biberach i do dnia dzisiejszego utrzymuje przyjacielskie relacje z kadrą tej organizacji.
Aktywnie działa w Świdnickim Towarzystwie Partnerstwa Miast, Towarzystwie Regionalnym Ziemi Świdnickiej, Towarzystwie Opieki nad Zwierzętami w Polsce- oddział w Świdnicy. Jest honorowym członkiem Świtowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
Piotr Pamuła odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego, Medalem Pro Memoria, Honorową Odznaką Chorągwi Dolnośląskiej ZHP, Złotym Krzyżem za Zasługi dla ZHP.

Jan Masłowski - to były zawodnik, trener, pedagog, wychowawca, długoletni działacz sportowy i samorządowiec. Swoją karierę sportową rozpoczął od uprawiania lekkoatletyki w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia” Świdnica. Jako nastolatek był jednym z najlepszych dolnośląskich stu i dwustumetrowców. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Wraz z nieżyjącym już Andrzejem Staufferem wychował między innymi Andrzeja Kupczyka – olimpijczyka z Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku w biegu na 800 metrów. Przygodę z piłką ręczną rozpoczął w klubie „Świdniczanka”. W 1974 roku był jednym z założycieli Zakładowego Klubu Sportowego Elmot Świdnica i pierwszym jego trenerem.
Od tego czasu nieprzerwanie związany jest ze świdnicką piłką ręczną, aktualnie urzędujący i honorowy prezes Świdnickiego Klubu Piłki Ręcznej, będącego kontynuatorem Elmotu i Bel-Polu Świdnica. Wychował wiele pokoleń świdnickich piłkarzy ręcznych.
Sukcesy jakie świdnicka piłka ręczna osiągała, niewątpliwie dzięki zaangażowaniu Jana Masłowskiego to m.in.: dwa tytuły mistrza Polski juniorek Elmotu w 1987 r. i w 1988 r., tytuł wicemistrza Polski juniorek młodszych Elmotu w 1986 r., czwarte miejsce na mistrzostwach Polski drużyny młodzików Bel-Polu w 1996 r., dwa siódme miejsca juniorów Bel-Polu i ŚKPR-u na mistrzostwach Polski w 2000 r. i w 2010 r. oraz regularna w ostatnich latach gra seniorów w I lidze – drugim szczeblu rozgrywkowym w Polsce (nieprzerwanie od 2011 roku).
Jest członkiem władz Dolnośląskiego Związku Piłki Ręcznej.
W środowisku piłki ręcznej to człowiek instytucja. W przeszłości działalność sportową łączył  między innymi z pracą w samorządzie, był radnym Rady Miejskiej w Świdnicy i radnym Rady Powiatu Świdnickiego. Odznaczony Złotą Odznaką Związku Piłki Ręcznej w Polsce.

Tadeusz Smarzyński - jest długoletnim działaczem Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej na terenie Świdnicy. Od września 2009 r. pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu Miejsko-Gminnego Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Świdnicy, natomiast od października 2013 r. pełni funkcję Prezesa ww. Zarządu.
Podczas dotychczasowej działalności w zarządzie PKPS-u Tadeusz Smarzyński wniósł duży wkład w udzielanie pomocy materialnej i finansowej mieszkańcom Świdnicy, będącym w bardzo trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Z inicjatywy Tadeusza Smarzyńskiego w 2006 r. został utworzony na terenie naszego miasta magazyn żywności. Na bazie zorganizowanego wydawania żywności w ramach realizacji programu „Dostarczania nadwyżek żywności dla ludności Unii Europejskiej" trzy tysiące trzystu świdniczan będących w trudnej sytuacji materialnej, w latach 2006-2013 corocznie otrzymywało artykuły żywnościowe. W 2013 r. wydano 84 tony żywności o wartości ponad 184 tys. zł dla osób wymagających szczególnej pomocy materialnej.
Z inicjatywy oraz osobistego zaangażowania Tadeusza Smarzyńskiego Zarząd Miejsko-Gminny PKPS w Świdnicy corocznie zabezpiecza realizację dostawy odzieży i butów z centralnego magazynu prowadzonego przez Świętokrzyski Zarząd PKPS w Kielcach. W ramach ww. dostaw, w 2013 r. niezbędną odzież oraz buty przekazano prawie sześciu tysiącom osób - mieszkańcom Świdnicy, będących osobami bezdomnymi, biednymi i bezrobotnymi. Zarząd Miejsko-Gminny PKPS jest organizatorem corocznych zbiórek żywności w jednostkach handlowych na terenie Świdnicy, która jest przekazywana w formie paczek żywnościowych z okazji Świąt Wielkanocnych i Bożego Narodzenia.
Codzienną troską i wyrazem dużego zaangażowania Tadeusza Smarzyńskiego jest działalność na rzecz Klubu Seniora. W  klubie organizowane są spotkania towarzyskie, wieczorki taneczne, wycieczki, wczasy dla mieszkańców Świdnicy - seniorów (emerytów i rencistów). W 2013 r. oraz w pierwszym kwartale 2014 r. były wykonywane prace remontowe w klubie, a ich podstawowym celem było stworzenie odpowiednich warunków do organizacji działalności kulturalno-oświatowej na rzecz seniorów. Ze strony Tadeusza Smarzyńskiego został włożony duży wkład pracy i osobiste zaangażowanie w zakresie pozyskania materiałów budowlanych niezbędnych do wykonania ww. prac, środków finansowych jak również realizację prac remontowych.
Tadeusz Smarzyński, mając na uwadze podnoszenie jakości wykonywanych usług opiekuńczych na rzecz mieszkańców Świdnicy, corocznie jest organizatorem szkoleń dla opiekunek.
W codziennej działalności społecznej na rzecz PKPS-u Tadeusz Smarzyński wyróżnia się dużą wrażliwością społeczną w zakresie występujących trudnych problemów życiowych mieszkańców miasta.
W wyniku dużego, osobistego zaangażowania ze strony Tadeusza Smarzyńskiego, jako Prezesa Zarządu Miejsko-Gminnego PKPS, działalność Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej na terenie Świdnicy ma pozytywne rezultaty w rozwiązywaniu trudnych problemów życiowych mieszkańców naszego miasta, które dotyczą szczególnie ludzi starszych, niepełnosprawnych i pozbawionych środków do życia.

Krystyna Bartela - od 1977 roku pełniła funkcję Dyrektora Miejskiej Biblioteki Publicznej w Świdnicy nieprzerwanie przez 29 lat. Wieloletnia praca na rzecz biblioteki owocowała w liczne inicjatywy i działania na rzecz rozwoju i upowszechniania kultury w naszym mieście. Pod kierunkiem Krystyny Barteli biblioteka z powodzeniem realizowała podstawowe cele statutowe, jak również dodatkowe o charakterze instrukcyjno-metodycznym, wydawniczym, edukacyjnym, popularyzatorskim. Zaangażowanie w pracę zawodową wpływało na dynamiczny rozwój jednostki przez blisko 30 lat. Biblioteka w Świdnicy wielokrotnie uznawana była za prężną instytucję kultury nie tylko w mieście, ale również na poziomie województwa i kraju. Kierunki rozwoju biblioteki nakreślone przez Krystynę Bartelę miały często charakter innowacyjny i wyprzedzały ogólnie przyjęte i aktualnie realizowane w innych bibliotekach.
Działalność Krystyny Barteli w zakresie upowszechniania kultury przejawiała się nie tylko na polu zawodowym. Była wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich oraz Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej. Zaangażowanie jej przekładało się również na pełnienie ważnych funkcji we władzach powyższych stowarzyszeń. Krystyna Bartela za pracę na rzecz biblioteki otrzymała Srebrny Krzyż Zasługi, Złotą Odznakę Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich oraz odznaczenie Zasłużony Działacz Kultury.
Krystyna Bartela jako członek Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej od lat siedemdziesiątych XX wieku uczestniczy w pracach Rady Programowej oraz Zarządu Towarzystwa. Z jej inicjatywy towarzystwo znalazło lokum w bibliotece, co przyczyniło się do nieprzerwanej jego działalności. Przejęła też opiekę nad zbiorami archiwalnymi towarzystwa. Organizowała wystawy prezentujące sławnych i wybitnych świdniczan, m.in. dr. Jana Wysockiego, ks. Dionizego Barana.
Jest osobą znaną w świdnickim środowisku, zwłaszcza wśród ludzi kultury, literatury i sztuki. Jest aktywnym członkiem zespołów redakcyjnych: „Rocznika Świdnickiego'' i „Encyklopedii Świdnicy". Z jej inicjatywy przez dłuższy czas zamieszczano w kolejnych tomach „Rocznika Świdnickiego" wkładkę poetycką zawierającą utwory świdnickich poetów. Była też inspiratorką konkursu dla świdniczan na wspomnienia „Moje dwie małe ojczyzny". Zorganizowała spotkania członków Towarzystwa Regionalnego Ziemi Świdnickiej z autorami i ich rodzinami. Wspomnienia te zostały wydrukowane w 2013 r. Krystyna Bartela była współautorką wystawy przygotowanej z okazji 50-lecia towarzystwa. Brała udział w spotkaniach z młodzieżą szkolną i seniorami, przybliżając im historię miasta i jego osiągnięcia kulturalne. Współorganizowała dla młodzieży szkolnej konkursy wiedzy o mieście oraz konkursy recytatorskie poezji twórców świdnickich.

Ryszard Pycz - jest mieszkaniec Świdnicy od 1945 r. Był zawodnikiem Miejskiego Klubu Sportowego „Polonia" Świdnica w latach 1945-1960. Swoje doświadczenie wykorzystywał w pracy z młodzieżą, jak i w pracy trenerskiej. Kontynuując swoją dzielność w „Polonii" przez wiele lat wspomagał sekcję bokserską, jako działacz organizując sparingi, walki ligowe i międzynarodowe. Z racji wzorowego wywiązywania się ze swoich obowiązków, został wybrany kierownikiem sekcji boksu.
W trakcie działalności Ryszarda Pycza w sekcji boksu zawodnicy zdobyli drużynowe mistrzostwo Polski w 1998 r. Najbardziej znanymi zawodnikami byli: Aleksander Nycz, Robert Gniot, Łukasz Zygmunt, Mirosław Kontusz, Gienadij Staruszenko, Piotr Wilczewski - zdobywca złotego medalu Mistrzostw Europy w wadze super średniej. W ostatnich latach sukcesami na arenach Dolnego Śląska oraz w rywalizacji ogólnopolskiej i europejskiej sukcesy odnosiły: Klaudia Markocka, Paulina Zdanowicz.
Talent organizacyjny Ryszarda Pycza dostrzeżono w Polskim Związku Bokserskim
w Warszawie i w 2001 r. wybrany został na członka zarządu. Jednocześnie powołany został na Prezesa Dolnośląskiego Okręgu Związku Bokserskiego we Wrocławiu. Uhonorowaniem działalności Ryszarda Pycza był wybór do Wydziału Młodzieżowego przy Europejskiej Federacji Boksu Amatorskiego w 2002 r. Za swoją społeczną działalność w sporcie został odznaczony odznaką Polskiego Związku Bokserskiego w 2002 r. oraz srebrną w 2009 r., a także Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi w 2004 r.
Ryszard Pycz jest uznanym autorytetem w środowisku lokalnym. Ma doskonały kontakt z kadrą trenerską oraz z młodzieżą uprawiającą boks. Potrafi wskazywać im prawidłowe wzorce oraz drogę, jaką powinni kroczyć przez życie i prowadzi wielu zawodników do sukcesów sportowych.

Andrzej Ząbek - jest w gronie długoletnich i zasłużonych trenerów Miejskiego Klubu Sportowego „Polonia” Świdnica. W czasie swojej trenerskiej pracy nie szczędził nigdy prywatnego czasu na pracę wychowawczą z dziećmi i młodzieżą. Całe pokolenia siatkarskiej społeczności zawdzięczają mu profesjonalne wyszkolenie i uczestniczenie w rozgrywkach kadry dolnośląskiej i Kadrze Polski. Andrzej Ząbek jest nie tylko cenionym trenerem I klasy piłki siatkowej, ale także nauczycielem i pedagogiem w Liceum Ekonomicznym w Świdnicy, gdzie kontynuuje prowadzenie klas sportowych o profilu siatkówki – zapoczątkowane przez Jego ojca Tadeusza Ząbka- pioniera świdnickiej siatkówki. Doskonalił się na licznych kursach, szkoleniach i grupach roboczych, gdzie aktywnie włączał się w nowe rozwiązania przyczyniając się jednocześnie do aktywności w społeczności trenerskiej Dolnego Śląska. Poszerzał swoje kwalifikacje, był na bieżąco z obowiązującymi przepisami Polskiego Związku Piłki Siatkowej jak też i Dolnośląskiego Związku Piłki Siatkowej we Wrocławiu. Jako trener wraz ze swoimi podopiecznymi wielokrotnie zdobywał medale na Mistrzostwach Polski Juniorek. Wyszkolił i przyczynił się do udziału w Grupie Nadziei Olimpijskich –zawodniczki: Małgorzata Kmieć, Beata Woźna. Przygotował Dorotę Świeniewicz do udziału w Kadrze Polski Seniorek, gdzie zdobyła Mistrzostwo Europy. W 1995 r. reprezentacja Polski Kadetek zdobyła na Mistrzostwach Europy srebrny medal. Udział w nich brały wychowanki świdnickiego klubu: Adrianna Wychowanek, Iwona Lepak, Magdalena Sadowska, Alicja Graca, Katarzyna Lepak. Ponadto niejednokrotnie zawodniczki, wychowanki klubu były powoływane do Kadry Polski Juniorek, Kadry Polski Seniorek, Reprezentacji Polski Juniorek.
Za swoją działalność pan Andrzej Ząbek był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany, m.in.: honorową odznaką "Zasłużony dla Wojewódzkiej Federacji Sportu w Wałbrzychu", medalem „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej i Turystyki Województwa Wałbrzyskiego”, Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej, złotą odznaką za zasługi dla Wojewódzkiej Federacji Sportu Wrocław, srebrną odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.
W 1992 r. zdobył pierwsze miejsce w Plebiscycie na Najpopularniejszego Sportowca i Trenera Ziemi Świdnickiej.
Do tej pory aktywny działacz Miejskiego Klubu Siatkówki „Świdnica", który włącza się w codzienne życie sportowe zawodniczek i społeczności trenerskiej klubu. W środowisku lokalnym jest bardzo uznaną osobowością i wzorem do naśladowania. Jak najbardziej może być autorytetem wskazywanym młodzieży szukającej wzorów do naśladowania.

Jan Czałkiewicz - świdniczanin, który swoją przygodę ze sportem rozpoczął od koszykówki. Brał czynny udział w rozgrywkach jako junior i senior odnosząc pierwsze sukcesy pod wodzą takich trenerów jak: Henryk Zając, Ryszard Paluszek, Jerzy Lepak. W latach 1984-1992  pełnił funkcję kierownika drużyny siatkówki kobiet w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia" Świdnica. Organizował wszelkiego rodzaju zawody grup młodzieżowych i II ligi. Organizował i opracowywał terminarze rozgrywek. Ściśle współpracował z kierownictwem DZPS Wrocław. Wraz z Andrzejem Ząbkiem kontynuowali siatkarskie tradycje rozpoczęte przez Tadeusza Ząbka. Był związany emocjonalnie z klubem, angażował się w pracę wychowawczą młodzieży i współpracował z rodzicami. Nadzorował sportowy rozwój zawodniczek. Przyczynił się do wyszkolenia wielu utalentowanych siatkarek m.in.: Sylwii Wychowanek, Iwony i Katarzyny Lepak, Doroty i Anny Świeniewicz, Anny i Bogumiły Barańskich, Magdaleny Sadowskiej.
Jan Czałkiewicz organizował w Świdnicy turnieje sportowe o randze ogólnopolskiej juniorek i kadetek, które walczyły o najwyższe lokaty.
Wraz z redakcją „Wiadomości Świdnickich” organizował Bale Sportowców i Trenerów.
Od 1995 r. do 2003 był kierownik Działu Obiektów Sportowych w Świdnickim Ośrodku Sportu i Rekreacji, gdzie w sposób znaczący przyczynił się do organizacji wielu imprez sportowych. W pracy wykorzystuje wieloletnie doświadczenie, imponując trafnymi decyzjami. Swoich współpracowników potrafił zaangażować w pracę i inicjował wiele nowych przedsięwzięć.
Jako doświadczony zawodnik, pracownik Świdnickiego Ośrodka Sportu i Rekreacji oraz działacz, przyczynia się do popularyzacji sportu i rozwój kultury fizycznej na trenie Świdnicy i Dolnego Śląska. W 1995 r. został wyróżniony brązowym medalem Polskiego Komitetu Olimpijskiego.
W środowisku lokalnym jest postrzegany jako osoba pozytywna, niezwykle pracowita, z ogromnym zaangażowaniem w organizację imprez sportowych.

Daniel Perski - w Świdnicy mieszka od 1945 r., a od 1947 r. rozpoczął swoją przygodę ze sportem uprawiając najpierw boks, a od 1949 r. gimnastykę i akrobatykę sportową w Miejskim Klubie Sportowym „Polonia” Świdnica, gdzie ostatecznie uzyskał klasę mistrzowską. Jest osobą znaną i cenioną w polskim sporcie, jako zawodnik (medalista mistrzostw Polski), trener I klasy i wychowawca wielu pokoleń doskonałych zawodników. Był reprezentantem Kadry Polski i wielokrotnym Mistrzem Świata i Europy. Jest wieloletnim działaczem i sędzią zawodów międzynarodowych - Mistrzostw Świata i Europy. W latach 1981 -1988 przez dwie kadencje był Prezesem Polskiego Związku Akrobatyki Sportowej. Był wieloletnim pracownikiem ZWAP - PAFAL w Świdnicy. W latach 1970-1975 kierował Wydziałem Kultury Fizycznej i Sportu w Urzędzie Miasta i Powiatu Świdnica. W tym czasie pozyskał środki na budowę siłowni na stadionie. Był też inicjatorem budowy Ośrodka Wypoczynkowego „Złoty Las". Ośrodek został dofinansowany z Centralnego Funduszu Turystyki i otwarty w maju 1975 r. - służył przez wiele lat mieszkańcom Świdnicy. W latach 1975 - 1991 Daniel Perski był zastępcą, a następnie dyrektorem Wydziału Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki w Urzędzie Wojewódzkim w Wałbrzychu. W czasie pełnienia tej funkcji, na wniosek władz miasta pozyskał z Głównego Komitetu Kultury Fizycznej środki z Centralnego Funduszu Kultury Fizycznej i Turystyki na budowę i rozbudowę miejskich obiektów sportowych, w tym na budowę sztucznego lodowiska - pierwszego takiego lodowisko na Dolnym Śląsku.
Będąc już na emeryturze nadal działał na rzecz świdnickiego sportu. W roku 1991 na walnym zebraniu Miejskiego Klubu Sportowego „Polonia” Świdnica został wybrany wiceprezesem do spraw sportowych. W okresie pełnienia tej funkcji (do czerwca 1999 r.) klub uzyskiwał najlepsze wyniki sportowe w całej swojej działalności m.in.:
1.    Sekcja Akrobatyki sportowej zdobywała czterokrotnie drużynowego Mistrza Polski (czwórka męska zdobyła wice Mistrzostwo Świata i medale na Mistrzostwach Europy).
2.    Sekcja Siatkówki Kobiet uczestniczyła w rozgrywkach I Ligi.
3.    Sekcja Bokserska walczyła z powodzeniem w I Lidze zdobywając w 1998 r. tytuł Drużynowego Mistrza Polski.
4.Sekcja piłki nożnej rozgrywała mecze w III Lidze.
Daniel Perski od wielu lat jest organizatorem imprez sportowych o charakterze krajowym i międzynarodowym. Najważniejsze z nich to: Mistrzostwa Europy we Wrocławiu. Puchar Świata w skokach w 1998 r. w Świdnicy, Mistrzostwa Polski Seniorów i Juniorów oraz Puchar Polski w 1994 r.,1999 r., 2002 r. , 2004 r. i 2006 r. Był przewodniczącym XIV Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Akrobatyce oraz przewodniczącym osiemnastu edycji Turnieju im. Henryka Chmielewskiego, który uznawany jest za największa imprezę europejską w akrobatyce sportowej.
Za swoją działalność Daniel Perski był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany m.in.: tytułem Zasłużony Pracownik Administracji Państwowej, złotą odznaką Głównego Komitety Kultury Fizycznej i Sportu - Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Dwukrotnie wyróżniany był za działalność przez Prezydenta Miasta Świdnica w 2004 i w 2008 r.


do góry